FELSEFİK.COM

    Bir saattir dönüp durduğu yataktan nihayet kalkabildi X. Yatağın karşısındaki şilteye oturdu. Bir sigara yaktı, bacaklarını kendine doğru çekti. X, dumanı üflemiyor, adeta boşaltıyordu ağzından. Tavana

Çelişki dediğim şey benim, içimde çözümlemesini yapmaya çalıştığım ufak tefek konular aslında. Ufak tefek deyip geçmemek

Uzun bir süre yürüdükten sonra durdu. Ayak bileklerinde bir sızı kıvranıyordu. Olduğu yere oturdu. Çevresinden onlarca insan gelip geçiyordu. Çoğu onu görmeyip neredeyse üstüne çıkacakken, son anda fark edip kızıyordu.

Düşüyor, düşüyor, düşüyor… Saat 14.00 civarlarında… Güneş yok, sadece X’in ağzından, anüsüne kadar uzanan karanlık bir boşluk var şimdi. X, dışardan en fazla 60 cm görünen bu boşlukta düşüyor, düşüyor, düşüyor…

Yine bitti işte. Alışmıştım halbuki bitmelere. Nasıl böyle hazırlıksız yakalandım? Söz vermiştim kendime ağlamayacağıma dair; yalan oldu.

Söze nasıl başlayacağımı bilmiyorum. ‘Aslında’ diye başlamak istedim bir an ama paragrafa ‘aslında, ama’ gibi bağlaçlarla başlanmaz. Çok uzun zaman oldu yazmayalı. Yazmak gelmedi içimden. Artık bir yere boşaltmak zor geliyor düşüncelerimi. Onları bir çarkın her dişlisine diziyorum, dönüp duruyorlar.

   Yumurtaların içinden birçok ufak yaratık çıkmıştı. Ben de bunlardan biriydim. Benim gibi yüzlercesi, binlercesi vardı. İlk gördüğüm şey karşımda duran kocaman bir yaratıktı. Bize bir şeyler anlatıyordu.

    Dün gece rüyamda acıklı bir düş gördüm. Korku doluydu, dehşet vericiydi, bir o kadar da komik. 

     Tanrı benden çok olgun olmamı bekliyor. Hâlbuki ben küçük şımarık bir çocuk olarak kalmakta kararlıyım. Zor şeyler bana göre değil.