Yazar: gece

Gece kadar karanlık saçlarını , İçinin karmaşasını anlatan aklar süslerdi. Bir akşam yattı ve sabah saçları aktı… Mutsuzdu,yorgundu…

Yalnızlık dolaşır damarlarımda, Hüzünle beslenirim bilmezsin. Seninlede sensizim,sensizde aynı, Kırmızı benim adım, sadece kırmızı…

Merak ediyorum gözlerin hiç aradı mı gözlerimi, Çünkü ben hep aradım gözlerini. Acaba diyorum hatırlıyor musun? Yağmurun şahitliğini,

Hayal sandığım pembe düşler vardı uzağımda. Sen sandığım güzel ama sahte dünyalar etrafımda. Kaybolurken engin derinliklerinde aşkın; Sen sandığım aşk,

Artık yolunu gözlemeyişime Dalga geçercesine bakışıma Yüzüne bakıp nefretle gülüşüme Aldırma ne olur sevgilim

Ben gözlerini arıyorum gözlerin nerde? Sende kayboldum,saldın beni dertten derde… Bi eylül dedim ömrümü yok saydım,

Kırmızı benim adım, Yel oldum estim, Al al olmuş yanaklarına değdim,soğuk soğuk.

Er olmalı insanın sevdiği, Hiç ummazken savaşa gitmeli, Her defasında hiç dönmeyecekmiş gibi ,

Kayboldum mihrabında ey sevgili! Damla damla aktım gözlerinden; Sel oldum…