FELSEFİK.COM

Hayal sandığım pembe düşler vardı uzağımda. Sen sandığım güzel ama sahte dünyalar etrafımda. Kaybolurken engin derinliklerinde aşkın; Sen sandığım aşk,

Artık yolunu gözlemeyişime Dalga geçercesine bakışıma Yüzüne bakıp nefretle gülüşüme Aldırma ne olur sevgilim

Ben gözlerini arıyorum gözlerin nerde? Sende kayboldum,saldın beni dertten derde… Bi eylül dedim ömrümü yok saydım,

Kırmızı benim adım, Yel oldum estim, Al al olmuş yanaklarına değdim,soğuk soğuk.

Er olmalı insanın sevdiği, Hiç ummazken savaşa gitmeli, Her defasında hiç dönmeyecekmiş gibi ,

Kayboldum mihrabında ey sevgili! Damla damla aktım gözlerinden; Sel oldum…

Herşey unutulur,herşey biter, Herkez unutulur,herkez gider… Bakınca maziye Eylül geçmiş yüreğimden,benden, Kırmızı ölmüş!!!

Gece;uzun ,karanlık ,sesiz, soğuk, Mehtabsız…”Gece” Oralarda bir yerlerde esir olmuş, Öyle bizden uzak ve öyle bizden,

Bilmez ki uğruna ne savaşlar verdin? Ne acılar çektin yokluğunda gecelerce, Sen ağlarken onsuzluğuna, O daha çocuktu büyümemişti,