FELSEFİK.COM

Bir yağmur damlasının ne önemi var,
Yağmurun içinde?
Ne ilk, ne de son düşenim ben..
Yüküm, aşk oysa.
Göklerden aşağıya aşk düşürüyor beni,
Ağır geldi.
Acelem yok düşerken
İnsanları görüyorum,
Kendini insan sananları…
Dört köşe odalarında evlerini.
Düştüm işte..!
Ne bir insana, ne de bir şemsiyeye,
Bir taş parçasına.
Bu küçük taş parçası
Biraz ıslanacak benim yüzümden,
Ve sonra, uçup gideceğim ben,
Aşk kalacak.
Aşkı hak eden bir taş parçası,
Belki toprağa sevdalanacak
Ufalanıp kum olacak.
Her aşk gökte başlar,
Toprağa serilir zaten.
Ben küçük yağmur damlası…
Aşkla düştüm yukarılardan
Bir taşa verip yükümü,
Aşksız döneceğim buralardan…

Comments RSS