Erkekler, kadının neye tepki vereceğini önceden bilemezler. Sadece tahminde bulunurlar. Kadınlar ise, erkeğin her adımını bilir. Bu noktada, kadınlar salaktır. Her ne kadar çoğunlukla, erkekler tarafından oldukça zeki varlıklar olarak tanımlansa da kadınların büyük bölümü salaktır. Bunun sebebi ‘baba’ya bağlanabilir ancak; her zaman geçerli değildir. Mükemmel bir ailesi olan bir kadın da aynı salaklığı yapabilme kapasitesine sahiptir (mükemmel bir aile yoktur elbetteki, bu şartlardaki en iyi aileye mükemmel sıfatını yüklüyoruz.).

Kadınlar anlayış bekler. İnsan bazında bakarsak, Kendini anlayamamış bir insanın başka bir insan tarafından anlaşılması oldukça güçtür. Fakat kadınların muhteşem hayal gücü burada devreye girer. Yeni tanıdığı ve hoşlandığı her erkeğin onu anlayabileceğini, bitmez tükenmez yanlış anlaşılmalarının, yine erkekler tarafından aşağılanmasının, kırıldığı her noktanın o erkek tarafından telafi edileceğini düşünür. Bunu yapmıyorsa, gerçekten oldukça çok “şey”i baskı altındadır.

Bunu yapmadığını söyleyen kadınlar var (bu bir paragraf başı cümlesi olmamalıydı Tdk’ya göre.). Kendini olabildiğince özgür- her anlamda -hissettiğini söyleyecek kadınlar olcaktır. Bu şeraitte dahi yalan söyledikleri aşikardır (kendilerine bile). Çünkü her kadın - ne yaparsa yapsın - (hatta eski sevgilisinin yeni sevgilisini camdan atsın) şefkat görmeyi hakettiğini söyler.Bu durumda da varlığını erkek üzerine kurgulamaya devam eder. Her ne kadar klişe olursa olsun- evet varlığını erkek üzerine kurgular. özgürlüğü, tutsaklığı, iktidarı, muhalefeti hepsi erkek üzerindendir. Sanırım bu kadınların yüzhyıllık bilinçaltından kaynaklanıyor.

Bu durumda yapılacak şey -bence- öncelikle kadınların vaziyetinin erkeklerin kaburga kemiği olmasından ibaret olduğunu kabul etmesidir. Eğer ki bir gerçek bir özgürlük isteniyorsa bunu kabullenmekle başlamalı. Sonrasında adım adım kendi özerliklerine doğru ilerlemeleri gerekiyor. Özgürlük mü? En az bir yüzyıl var (iyimser bir insanım.).

Not: Duygusal bir bağımsızlık tamamen kadınların kendi bilinçaltlarından kurtulmalarıyla kadınların elinde olan bir şeydir.

Denersin, anladığını söyler. Anlamaz ki… belki de sadece geçiştirir. Sonra tekrar uykusu gelir, uyuyalım artık der. O uyur, sen sabaha kadar kendinle hesaplaşırsın.

Nasıl olur da tekrar tekrar aynı salaklığı yapar insan? O’nu diğerlerinden farklı yapan ne ki? Halbuki hepsi gözünü kapadığın anda kabus oluverirler.

Daha da kötüsü, bazen azımsarsın O’nu. Azımsarsın, çünkü vardır. Ama O seni hiç azımsamaz. Yapabileceğin iyilikleri ve de kötülükleri tahmin etmeye bile tenezzül etmez. Sense bir savunma mekanizması hızıyla “ateş olsan cürmün kadar yer yakarsın!” diye defansif oynamaya başlamışsındır bile. Korkudan ödün patlar, sana yapabileceklerini düşünerek bir an onun şerrinden tanrıya bile sığınmak isteyebilirsin. Belli etmeyeceksin ya, yüzünden akan boncuk boncuk terleri yok sayarak cesur yüreği oynamaya kalkarsın.

O, bu arada çok uzaklardadır. Sen, sana baktığını zannedersin ama arkandaki ufuk çizgisine bakmaktadır O. Sen saydam bir maddeye dönüşmüşsündür. Göremediği için yok sayar. Bazen dokunursa veya kokunu alırsa varsındır. Elini çektiği anda zerren kalmaz yeryüzünde. Bir gün tadını kokunu tamamen unutmasından korkarsın. Varlığını tamamen onun üstüne kurguladığından anında kaybolursun. Bu sırada O, sigarasının yarısına gelmiştir. Ve sen ufuk çizgisinde kaybolmuşsundur…

ikinci bi sansın !:
yoktur
işler yolundamı diye bakarken
birileri
belkide biraz mutluluk katabilrdik
kimin umrunda diyip cıkmak daha basit
kolayı sewenler için
ama sonucta bu bi aşk
toplamda
içinde herseyden bi parca olan
iyi weya kötü
okununca gülümsetiyorsa
işe yarar weya ölüme yakınlastırıyorsa
iyi olanın içinde biraz umutsuzluk olmalı .

Demiş ki sivilceliymişim
Aman aman sivilcelerimi sikiim
Saçlarımda turuncuymuş benim
Şeklimi sevmez misin
Bi gel de senin şeklini sikiim

Yalan sözlerini yer miyim
Dünyalık olmuş senin için
İşine gelmeyince sevmezsin,
İşine gelenledir işin
Ben senin içini sikiim

İçin der biriz diye
Dışın der sen kimsin diye
Sadece yemeyi bilirsin
Yedikten sonra da siktirip gidersin
Ben senin yiyemediklerini sikiim

Bol keseden atıp tutar dilin
Kimbilir neler söyler için
Aman aman gerçeklerini yiyiim
Yalanlarını neyleyim
Seninde sözlerini sikiim

Bitsinde son halini görelim
Şekil olmuş herşeyim
Şirinmişim
Güzel değilmişim
Seninde güzelliğini sikiim

Derim ki asıl şekil sensin
Yoktur benim bi şeklim
Şekil yapanı da yapmayanı da sikiim
Vallaa çoktur sinirim
Sinir yapanı da sikiim

Dünyalık olmuş senin işin
Yalanlarına inananı sikiim
Aslında evirip çevirip
Beni seninle denkleştirip
Bi de bizi sikiim

Asıl derdim kendimle
Bakma sen sözlerime
İçim acıyormuş kime ne
Bu kadarı yetmez ise
Dön bak bakalım sen bi içine

Ne kadar yazsam da bitmez kinim
En iyisi bişey daha söyliyim
Ne kadar yazsamda bitmedi kinim
Ben daha neyleyim
Eğer alındıysan cicim
Seninde ananı sikiim

Dedim ya zongalık kelebeğiyim
Ötesini sana ne söyliyim
Ne yazdığımı bilirim
Bitmek bilmedi kinim
Varlığınıza can kurban!benliğinizi sikiim

Hesapta aydınsın
Bol keseden atarsın
Sende para hesabı yaparsın
Anca rüyanda paylaşırsın
Seninde tahtanı sikiim

Sözüm ona ruhbansın
Varlığın tekliğinden
Dem çalarsın
Senden olmayanı kınarsın
Seninde ruhunu sikiim

Nerde ne olmuş hep bildin
Kim ne çevirmiş hep seyrettin
Utanmadın sakalına boncuk dizdin
Bonjor amma kıyak entelsin
Seninde kitabını sikiim

En güzel sensin
90 60 90 sın çirkini ezersin
Ay sen ne seksisin
Düşüncenin ürünü görecedir çirkin
Unuttun 7 mılyarla aynı modelsin
Dur seni bide ben sikiim

Atomu parçalamayı bildin
Plaketleri salonuna dizdin
Öldürdüğün çocukları düşünmedin
Amacın uğruna doğayı bitirdin
Seninde yaptığın bilimi sikim

Dünyaya geleni uzantın bildin
Yapma etme yasak ile
Bilincini kirlettin
Büyüyüp uymayınca reddettin
Seninde ebeveynliğini sikiiim

Üç beş kadehten sonra sevgin
Param varsa ilgin
Ancak iyi günde aramayı bildin
Dar zamanda nerdeydin
Seninde arkadaşlığını sikiim

Attın egonu aydınlandın
Yoga da paklandın
Üç beş satır yazıp paralandın
Yatakta bitmedi kendinle savaşın
Seninde ışığını sikiim

Kaşıma gözüme geldin
Dışımda neymiş içimi sevdin
Hay yalanını yiyim
Kafanda ki modeli istedin
Senin de aşkını sikim

Biz başkayız dedin
Senden öncekileri kötüledin
Bin bir yalakalıkla oy istedin
Sende koltuğa kilitlendin
Seninde iktidarını sikim

Çocuklar bende sizdenim
Bende bu sıralardan geçtim
Sınıflar kalabalık sıralar daracık
Siz benim dershaneye gelin
Seninde öğretmenliğini sikim

İki bacak bi kıca rapor verdin
Şark’ı torpille Etilerde bitirdin
Aklın hemşirede yanlış kolu kestin
Hastanede tedavisi yok muayenhaneye gelin
Seninde ettiğin Hipokrat yeminini sikiim

Ne kadar yazsam bitmez şiirim
En iyisi son bişii söyliyim
Her mısrada sonsuzdur zevkim
Daha size neyleyim
Eğer alındıysan cicim
Seninde ananı sikimmmmmmm……..

Zongalık kelebeği

Sormasın kimse bu da kim
İlle de soran kardeşim
Yok benim ismim
Ben de bilmiyorum ben kimim
Soranın ceddini sikiim

Sözüm ona ben deliyim
Yalan dünyanızı yer miyim
Hiç sizle aynı rayda gider miyim
İki sihre meyleder miyim
Topunuzun kanını sikiim

Herkeste bi şekil bi cisim
Şuna bak fiyakalı katibim
Ablamda şatafat o biçim
Gezegene gelmiş artislik için
Sülalenizin şeklini sikiim

ne kadar sövsem bitmez kinim
durmayın birbirinizi yiyin
birbirinizi kötüleyin
Söyleyin bu dünya kimin
Hepinizin dünyasını sikim

Riya olmuş işin
Tüm dünyan olmuş şeklin
Kurt dolmuş için
Bi boka benzese bari tipin
Cümlenizin suratını sikim

Çıkar için satarsınız babanızı bilirim
Kimseye güvenemezsiniz hissederim
İçiniz sikişir çünkü sizin
Sözüm ona ben iftira ederim
Hasılı anlayışınızı sikiim

Aklın sikinde vajina tek derdin
Salak kızım anla kime verdin
Üçkağat kusar çatal dilin
Hepinizi birbirinize ekliyip
ezel ebed sıfatınızı sikim

savaşarak kazanmaktır emelin
öldürerek yaşadığını sanmaktır yenilgin
dönüp bulmaz sandın seni şerrin
bak sonraki dizeye ne ekledim
alayınızın hayatını sikiim

sözüm ona Allah der dilin
kitaptan bihaber fikrin
ne olduğunu bilmeden dinin
sanırsın ki doğru ettin
yarattığınız tanrılarınızı sikiim

Ne kadar yazsam bitmez şiirim
En iyisi son bişii söyliyim
Her mısrada sonsuzdur zevkim
Daha size neyleyim
Eğer alındıysan cicim
Seninde ananı sikimmmmmmm……..

Zongalık kelebeği

    Hayat nedir ki? Hayat, yaşam, dünya, devran, düzen… Bir gün gelir biter hepsi X için, kimse için bitmez. Veren de alan da hayat değilse ne diye istekler sıralanıp durur hayattan? Hayat denilen sadece bir süreç, ona bu kadar anlam yüklemek insanlığın işgüzarlığı olsa gerek. X kalktı yerinden, bir kez daha bundan böyle asla bir şey istemeyeceğine söz vererek. Beklentiler düşük, hayatımız standart…

Şarabından bir iki yudum alıp devam etti

- Evet tam dört gündür bakkaldan daha uzağa gitmedim, içerde olduğunu ve aç olduğunu biliyorum. Nenden polis çağırmıyorsun veya bağırıp çağırmıyorsun onu bilmiyorum.

Ayağa kalktı, köşeye yürüyüp pantolonunu sıyırdı ve içinde ne varsa bahçeye döktü; silmeden ayağa kalktı ve pantolonunu çekti. Şarap şişesini iyice kavradı ve derin bir yudum çekti. 

Sızması ve uyanması arasında evden çıkmış olma olasılığı umurunda değildi. Dikildi ve kapının açık olduğunu gördü. Biraz irkildi ve biraz ağladı. Gözleri kızarık içeri daldı. Salon kapısını tekmeyle açtı, yatak odasınınkini de!.. Küçük odaya daldı hızla; ordaydı.

- Niye bekledin ki 4 gün.

- Senden korktuğum için.

- Ben senden korkmalıyım, evine kitli kalan benim.

- Sen beni tanırsın; ne kadar serseri olsam da sana zarar vermem.

- Sen benden niye korktun?

- Zarar veremeyeceğimi bildiğim için!

Yanına oturdu, yüzüne bakmadı hiç gözlerini ayaklarına dikti!.. ayakkabılarını çıkarmamıştı ve üstünde biraz bok olabilirdi hatta altında da biraz bok olabilirdi!..

- İçecek bir şeyler var mı?

- Alkollü mü?

- Soruma soruyla cevap verme keza onu kastettiğimi biliyorsun ve şu durumda başka ne içmeye değerdir sence?

- Yok!

- İyi, bir yere ayrılma bakkaldan alıp geleyim!..,

- İçmesen?

- Olmaz!

Ayakkabılarını giymek için eğilmeyeceğine sevindi!.. Salonda biraz bok vardı!.. Dışarı çıktı bakkala gidip 2 şişe şarap aldı!.. Dönerken duraksayıp eve baktı, küçük bir kan seremonisi geçti gözünün önünden ve eve daldı!.. Kapı daha dar geldi, girme der gibiydi!.. Hatta dünya dar geldi bir an; sanki dünya dün daha büyüktü!.. Şaraplardan birini açıp büyük bir yudum aldı. Gözlerinde yaş izleri silinir gibiydi ve kızarıklık azalmıştı ama dünya küçülüyordu ve her şey hızlanıyordu!..

- Sende ister misin?

- Evet!

- Bana içme diyorsun ama!..

- Ben senin gibi sapıtmıyorum!..

- Bende senin gibi ayık kalıp içkinin amacını saptırmıyorum!.

Sessizce içmeye başladılar. İkisi de şişelerini bitirdiklerinde gülüp eğlenmiyorlardı, kendilerini iyi de hissetmiyorlardı ama kendilerini kötü de hissetmiyorlardı!..

Ayağa kalkıp gitmek için hazırlandı. Bok bulaşmış ayakkabılarına baktı ve aslında çokta uzun bir hazırlık olmayacağını fark etti!.. Gözleri doldu yine ve kapıya ulaştığında açılan kapıdan giren hava gözlerinden akan yaşı derinletti!.. Bir an için hayatından neyi çıkardığını fark etti ve tereddüt etti ama adımını dışarı alelacele attı. Yolun karşına gidip bakkala girdi ve 1 şişe şarap daha aldı!..

Yol yaklaşık 100 adımdı sonra zar zor 1 otobüsün günde 3-4 kere uğradığı bir durak vardı!.. Durağa vardığında şişesini yere bıraktı.

Bugün bir kez daha kanıtlandı. İnisiyatif koyabilmek yeniden güzel bir gelişme ‘kendim’ için. Zaman zaman duvara toslamaktayım hala. Ama bunlar beni kendime getiren önemli gelişmeler aslında. Kendimi denetim altına almakta olumlu gelişmeler diyebiliriz ya da.

Kendimden gelenleri denetim altına alabildiğimi gördükten sonra sırada dışarıdan gelenler var. Dışarıdan gelenleri denetim altına alamasam da içselleştirebilme başarısını göstermem gerek. Gerektiği zaman duvar olabilmeyi başarmalıyım.

Bu noktada devreye seçimlerim giriyor. Dışarıdan gelenler benim seçtiklerim olacağı için dolaylı da olsa yine benden gelecekler olacak. En azından içinde bir parça ben olacağım. Bunun da işimi kolaylaştıracağını düşünüyorum. Ayrıca seçimlerimin bana ne getireceğini az çok kestirmiş olacağım. Sürprizlerle karşılaştığımda ise neler başardığımı ve başaracağımı görmüş olacağım. Önemli olan sürprizlerin varlığına inanmak ve buna karşı hazırlıklı olmak. Bunu başarabildiğim takdirde güçlü olacağım.

Özet olarak, öncelikle köklerimi sağlam topraklara salacağım. Sonrasında gelen rüzgar, yağmur, kar, fırtına –her neyse- en fazla birkaç yaprağımı dökecek. Sonuçta gövdem sapasağlam kalacak. Böyle kalabilmek için gelen her şeyden köklerime biraz alacağım. Bir nevi bağışıklı sistemi geliştireceğim. Kim bilir, belki bir gün böylelikle özgür olduğumu hissedebilirim.

Ümit Yaşar OĞUZCAN

O zamanlar, o yumuşak gitar sesi ve o tok erkek sesi değil O’nun sesinde kaldı.
Bir tarafım biliyor geçtiğini zamanın, bir tarafım biz olmasak ayın 15′i bile güzel değil diyor. Biz yoksak, biz olamiıyorsak ne anlamı var ki kömür gözlerin, ela gözlerin? Ya o nar içi dudaklar öpülmeye değer midir?
Büyüyüp de on yedisine geldiğinde bir çocuk babası ona idamlar alacaksa biz olmanın bir anlamı var mı peki?

Şarkılar bizi anlatıyorsa eğer söylenecek tek şarkı ‘Ah Bu Şarkıların Gözü Kör Olsun’dur.

Öyleyse bitsin artık. Biz yoksak eğer başka biz’lere engel olunmamalı. Bu şarkılar varken başka biz’ler mümkün müdür? Mümkünse bile bir anlamı var mıdır?

Ne için yaşıyoruz bu kadar insan? Kapılıp gittiğimiz Bahtımızın rüzgarını geçmiş zaman olur ki tadında yad etmek için mi?

O mutlu anlar… Sevgili’nin şarkı söylediği o güzel dakikalar…

Sevgili gidecekse eğer ve bu bir tür ilüzyon veya hipnozsa ve eğer ki sonunda uyanıyorsa yeniden insan bu çirkin dünyaya, üstelik bir de yaşadıklarının cümlelerinde çoğalıyorsa bağlaçları, ne şarkıların, ne sevgili’nin, ne biz’in, ne benim, ne dünyanın anlamı ‘yok’. 

Düşünüyorum, aklıma savaşlar geliyor. Düşünün bir sabah uyanıyorsunuz ve hayatınızda kimseyle düşmanlık yaşamamışsınız ama sırf seninle hiç de özel bir yanı olmayan aynı ortak paydadaki kişilerin gözü dönmüşlüğü sebebiyle üstünüze bombalar yağıyor. Ne kimseyi vurdunuz bugüne kadar ne de kötü söz söylediniz ama öldürüleceksiniz işte çünkü aynı paydadansınız.
Savaşı bu yüzden anlayamıyorum insanları da… Politikayı pek ciddiye almıyorlar ama bir kişinin düğmeye basması bombaların sana yağması için gerekli bütün koşulları oluşturuyor. Hangi birey olarak kendini adleden insan savaşı kabul edilebilir ki ?

Yok ben başaramayacağım olmuyor. Vicdanım kararıyor gazeteleri okumuyorum. Duvarlarda Filistine yardım afişleri,yerlere saçılmış kınama bildirileri İsrail dendiğinde insanların gözündeki abartılı öfkeyi görüyorum. Susuyorum…

Üzülüyorum çünkü çocuklar ölüyor,üzülüyorum çünkü İsrail tüm gücüyle eşkiyayı bulmak için ormanı yakıyor. Yeniliyorum…

Yeniliyorum çünkü barışı bozanların şımarık terörist grubu Hamas olduğunu biliyorum. Tüm Filistinlilerin bu ” terör ” saçmaya kendini adamış gruba canları pahasına destek verdiğini biliyorum. Barış zamanı gidip İsrail’e kurşun sıkanların da Filistinliler olduğunu ve göz göre göre savaş açtıklarını ve şimdi de bunun bedelini ödediklerini biliyorum.

Susuyorum çünkü İsrail’in hareketinin meşru bir zemin kazandığını biliyorum. Yahudi diye yerdiklerimizin de bir toplum olduğunu ve cevap verdiklerini görüyorum. İsrail’İn tek suçunun bu kadar güçlü olmasından kaynaklandığını da biliyorum. Yeniliyorum…

Yeniliyorum çünkü hepimizin Barış ı değil sadece İsrail’in Filistin’e olan müdahelesinin durmasını istediğini biliyorum. Filistin İsrail’i vursa ” Gebersin Yahudiler ! ” diye ağzımızın kulaklarımızaa varacağını biliyorum. Savaş karşıtı değil İsrail karşıtı olduğumuzdan bunların kaynaklandığını ve hamasetin realiteyi ezdiğini görüyorum. Savaşın yahudisi müslümanı olmaz, savaş her koşulda kötüdür, ölen ister yahudi olsun ister müslüman ama ölenin hakir gördüğümüz bir toplum olduğunu duyduğumuzda sevineceğimizi de biliyorum. Kin dolu bir savaş karşıtlığımız var,utanıyorum…
Aynı sözde barış severlerin Philip Morris bağımlısı olduklarını,Burger King yediklerini ve daha bir sürü ürüne hayranlık duyduklarını da biliyorum. Gene de benim perhizim var ben lahana turşusu yiyemiyorum, ama histeriye tutulmuş bir toplumdaki açlığı tadıyorum… Susuyorum…
Yok ben başaramayacağım. Denedim olmuyor kendimi bir türlü hamaset’e kaptıramıyorum. Filistini savunmanın vicdan referansı olduğu yerde kendimi vicdansız adlediyorum. Olmuyor… susuyorum… yeniliyorum…

Bazen “barış” ilan edilirdi. 3-4 yıl suikastçiler iktidardaki kralları değiştirirken halk derlenir toparlanır; zenginleşirdi. Bu barış dönemlerinin hemen ardından dev bir savaşla 3 ordu birbirine saldırır ve büyük savaşlar birkaç 10 yıl boyunca dilden dile dolaşırdı. Bu savaşların ardından en büyük kin yumakları baş gösterir bir daha ki “barış” ilanına kadar bu kinle idare edilirdi. Arkada kalan kadınlar çiftçilik yapar çocuklara bakar ve çocuklarına neden savaşmamaları gerektiğin anlatırlardı. Tabi daha 13-14 yaşlarında askere alınan çocuklar hiçbir savaş tekniği bilmeden savaş meydanına bırakıldığında ilk izinlerinde köyde 10 yılda 20 yılda edinemedikleri kadar hatıra edinmiş olurlar, köye döndüklerinde bu katliam dolu hikayeleri afiyetle küçüklere anlatır ardından da evlenip yeni savaşçılar yaparlardı. Yeni savaşçılar tıpkı onların yaptığı gibi babalarının öcünü alacaktı; nasıl ki onlar babalarının öcünü aldıysalar işte öyle!?

Savaşlar genelde kanlı geçerdi; bu üreyen ve ürediğini savaştıran halklar hiç arkalarını dönüp kaçmazlardı..! Geri çekilme komutu verilmeden dönenlerin sonu sahada ölenlerin sonu gibi olacağından olsa gerek; gayet cesur savaşçılardı. Bazen esir alınanlar olurdu ve serbest bırakılmamak için yalvaranları bile görülürdü bu esirlerin. Keza 3 ordunun hapislerinde de esirler krallar gibi ağırlanırdı; savunmasız bir düşmana kimse dokunmazdı. Esirlikten geri dönenler ise hemen hakim karşısına çıkardı; sonuç olarak ölmek yerine teslim olmuşlardı.

- Onların kadınlarıyla yattın mı?
- Allah aşkına hakim; bizim esirler bizim kadınlarla yatıyor mu?
- Ne yani yatmaları mı gerekiyor. Yahu madem kadınlarıyla yatmadın neden teslim oldun!.. Hem sen bizim yüce ordumuzla onların ordusunu bir mi tutuyorsun!.. Sen bizim ordumuza hakaret ederek moralimizi mi bozmaya çalışıyorsun.
- Yav .mına koyyim asacaksan as ne soru soruyon?!
- Yani sen bizim olur olmaz adam astığımızı mı ima ediyorsun? Cellatlar alın bu adamı götürün kafasını vurun!.. Beynini kadınlarla kandırarak yıkamışlar. Ama önce bağırsaklarını halka sergileyin ki ajan olduğu bağırsaklarının doluluğundan anlaşılsın. Yada siz bunu bağırsakları dışarıda sokağa salın öyle gezsin!.. Bak evladım görüyorsun senin düşündüğün gibi herkesi olur olmaz asmıyoruz; sen küçük bir cezayla kurtardın paçayı!..
- Öldürmezsin tabi şerefsiz!.. Öldürsen eline zor gelcek bir sürü evrak imzalıcan demi?

Tabi ki hapiste kalmak için yalvaranlar bu diyalogu ordayken bilmezler ama sokaklarda esirlikten dönen savaşçıların envai çeşit gezinmelerini görmüşlerdir. Çocuklar bu olayı askere alınmadan bilmezler. Ne zaman ki esir düşerler o zaman sokaklarda bağırsakları dışarıda yada boğazı kesilmiş adamların dolaştığı gelir gözlerinin önüne; o zamana kadar babalarının öcünü almaya giderlerdi hep.

Bu savaşların trajik yanlarından biride ölü sayıcılarıdır. Kendi cesetlerini sayarlar, karşı tarafın cesetlerini de sayarlar ve daha az kayıp verdiklerinde kutlama ilan ederler. Üç ordununda aynı anda savaştığı bir savaşta diğerlerinin 1/3 oranında az kayıp veren Güney Ordusu Batı Ordusunun sınır köylerinden birine saldırarak bütün yaşlılara tecavüz etmiş gençlere de bunu izletti, Batı Ordusu köye yetiştiğinde tüm kadınları öldürdü çünkü doğacak çocuklar Güney Ordusundandı ve bu hakaret demekti. Bir keresinde de Doğu Ordusu Güney Ordusuna harika bir taktik yedirerek arkalarına sızmış ve onlara büyük bir zaiyat verdirmişti, Güney Ordusunun o dönemki kralınında aralarında olduğu bir esir topluluğu ellerindeydi. Olayın elbette bir kutlaması olacaktı; esirleri önce güzelce ağırlayıp iyice içirdikten sonra hepsinin ellerine birer kılıç tutuşturuldu ve kendilerine bunun kendi askerlerinden kurtulmak için son şans olduğu söylenmişti. Askerler salladıkları kılıçlarla kralda dahil olmak üzere kendi askerlerinin tamamını öldürdüler sona kalan serbest bırakıldı. Anlatacakları Güney Ordusunu ilgilendirecekti ve sinirlendirecekti Doğu Ordusu ise övünç hanesine 1 skor daha ekleyecekti. Tabiki serbest bırakılan asker hiç dinlenilmeden öldürüldü. Ancak hiçbir eğlence Batı Ordusunun ormanda pusu atarak Doğu Ordusunu yok etmesi kadar mükemmel değildi. Esir alınanlar bir güney sınır köyüne getirilerek bütün yaşlı kadınlara tecavüz ettirildi. Sabah tecavüz ettikleri kadınlar yaşayanları kuzeye gönderdiler ölen kadınların tecavüzcülerini ise savaş suçlusu ilan edip katlettiler.

Bu savaşlar sırasında elbette değişik kralların değişik fikirleri ve taktikleri olmuştur. En işe yaramayanı ise kadınlarında bu vahşete ortak edilmesiydi sonuç olarak ise ellerinde daha çok cesetten başka hiçbirşey kalmıyordu. Tabi ki bu fikirlerin çoğu ajanlar sayesinde 3 orduda da aynı anda çıkıyordu.

Savaşların en korkulan olayı ise çok gaza gelmiş krallardı; bunlar savaşı uzatarak üç tarafada büyük kayıplar verdirirdi. Savaşlar uzadıkça daha da acıkırlardı ve daha da acıktıkça kendi cesetlerini yemeye başlarlardı. Bunun üstesinden gelmenin bir yolu bulunmuştu. 3 ordu saat yönünde cesetlerini değiştirip öyle yerlerdi böylece işin iğrençliğinin gittiğine inanmışlardı.

g- Güney Ordusu ikramınızı istiyor.
d- Batı Ordusunun ikramı daha ulaşmadı ulaştığında elbette vereceğiz.
g- Biz Batı Ordusuna teslim ettik gelirler birazdan
d- Batılı köpeklere güven olmaz ama buyrun
g- Olabilir ama biz verdik.

Paylaştıkları buğday değildir, cesetlerdir. Bu durumunda zehirli ceset değişimi gibi bir vukuatı olmuşsada kimse ölmemiştir çünkü 3 ordununda aklına aynı anda gelmiştir.

Böyle bir buhran döneminde irikıyım bir Doğu Ordusu askeri müzikteki yeteneğiyle de ilgileri üstüne çeker ve anlatmaya başlar.

Tam tam tatam
- Bana bakın ulu savaşçılar, bu savaşı yüzlerce yıldır sürdürüyoruz.
Davul
- Ama görüldüğü üzre açlık ve sefaletten başka bir kazancımız olmadı.
Davul
- Kadınlarımıza tecavüz ediyorlar,
Davul
- Kadınlarına tecavüz ediyoruz.
Davul
- Çocukken öykülerinde bize barışı öğütleyen annelerimize sırtımızı çeviriyoruz.
Davul
- Elimize geçen ne? Genç yaşta ölen, yaşlansalarda bi boka yaramayacak olan krallar.
Davul
- Ve koca bir hiç.

Herkes savaşçının çevresine toplandı ve onu dinlemeye koyuldu. Savaşçı duraklamasını yeni cümleler kurmak için elinden geldiğince uzattı. O güne kadar böyle bir eylem planlamamıştı, şu an neden yaptığını da bilmiyordu ama düşünmesi zaman alıyordu çünkü hep savaşta ne yapacağını düşünmüştü. Şimdi savaşsız ne yapacağını düşünüyordu.

Sonra bir anda yine konuşmaya başladı; biraz hevesli –dinleniyordu- birazda istemsiz devam ediyordu.
Davul
- Bu yaşta bu kadar adam ne arıyoruz burada?
Davul
- Ne diye birbirimizi öldürmeye kullandığımız parayı ve gücü toprakları işlemeye insanları geçindirmeye kullanmıyoruz?
Davul
- Eğer bu gücü doğru kullanabilirsek ne savaş aletlerine ne ölüme ne de ganimet lüksüne ihtiyacımız olur.
Davul
- Karılarımızla, çocuklarımızla ve torunlarımızla huzurlu bir şekilde ölüp gideriz.

Doğu Ordusunun bu cesur davulu herkesi birazda olsa farklı olaylar, yaşamlar ve sonlar düşünmeye sevketti. Herkes birbirine birşeyler anlatmaya başladı; çocuklarını, karılarını, annelerini, büyükannelerini ve hiç görmedikleri dedelerini! Bu muhabbet ve huzur anının ardından herkesin huzuru kaçıracak ve gecenin aydınlık havasını karartacak bir fikir geldi birinin aklına ve bu fikri hiç beklemeden haykırdı savaşçı.

- Ey irikıyım davulcu barışçıl savaşçı; diğer ordularda bizim gibi düşünmez ve bizi katletmeye kalkarsa bizi kim koruyacak?
Bir diğeri haykırdı
- Ya onlar birleşip bizi yok ederse?
Bir diğeri
- Peki biz bu kadar rahat yaşarken ordumuzun ulu değerleri ne olacak?
Bir diğeri
- Biz en ulu orduyuz nasıl geri çekiliriz?
Bir diğeri
- Bizi kaçtı sanarlar!.. Kralımıza bunu nasıl yaparız?
Bir diğeri
- Kralımız her savaşa bizimle gelir arta kalan zamanlarında da fakirlerimizle çocuklarımızla ilgilenir bunu ona yapamayız!
Ortalık karıştı herkes konuşmaya bağırmaya koyuldu;
- Çocuklarımıza hangi öyküleri anlatıcaz,
- Onlara bizi örnek veremeyecekler mi
- Ey ulu savaşçı benim babam gibi senin babanda onlar tarafından öldürülmedi mi?
- Ulan ben çok acıktım
“Parçalayın savaşçıyı açıııızzzz!!” diye haykırdı birtanesi, savaşçı kılıcını çekerek kendine saldıranların 10 unu indirdi ama ölümden kurtulamadı. Param parça olmuş vucutları pişirmeye koyuldu Doğu Ordusu!..

Doğu Ordusunun başına gelen bu talihli olay sırasında Güney Ordusunun ufak tefek savaşçılarının biri de aynı şeyi yapmaya kalkışmıştı. Tabiki peşinden götürdüklerinin sayısı da az olduğu için Güney Ordusunun biraz aç kaldığını söylenebilirdi; ama Batı Ordusu kesinlikle çok şanslıydı, orada barışçıl savaşçı sayısı 3 tü ve her bir peşinden 4 er tane savaşçı götürmüştü.

Ertesi sabah herkes savaşa kalktıklarında krallarının geç geldiğini anladılar sonra her birinin kralının uşağı gelerek “akşam kralımız tebdili kıyafet buraya inmişti şimdi de buralarda olmalı” diye haber getirdi ama krallar hiç ortaya çıkmadı.

Daha bir ağır geliyordu yaşam bugün. Büyümek ya da olgunlaşmak denir belki buna. Ama büyüdükçe hafifleyen insanlar da vardır bu dünyada. Ay’da olmalıydık tüm insanlık; ağırlımızı taşımıyor bu kütleler artık.

Bu kasvet hepimizin suçuydu. Hamas gizliden vururken İsrail’i ve İsrail bulamamışken kendine bir muhatap, çocukları vurdu. İnceden bir sızı oldu yüreğinde insanlığın. Ki birçoğu ölen Kürt çocuklarından habersizdi. Öyleyse gitmiş bir sevgili daha çok vuruyordu O’nu?

İnsan gittikçe bencilleşen ve verdiği emekleri sahiplenen bir varlık. Bundan olmalı ki silinmez öyle kolay kolay bir başkasının varlığı kendine mahsus hayatlarda.

Gittikçe fark edilmiyordu bu gri sabahta. Bir tarafı yok olmalı tam şimdi diye söylenirken diğer tarafı üç beş kelam etmeli bir adem oğluyla diyordu.

Sorumluluklar çoktu bugün. Sanki binlercesi omzunda bir o kadarı da bağlıydı arkasına sürüklenen teneke kutular gibi.

Bu öykü böyle olmamalıydı. Bir başı bir sonu olmalıydı. Ama yok işte… bu sabah sadece gri ve kaldırım taşları vardı dünyada. Bir de ortasına kocaman bir delik açılmış hayatının kuyusuna gömülen o….

 Paspal elbiselerimi üstüme çekip çantamı aldım; kendimi sokağa saldım!.. Sevgilimle buluşmadan önce 1 saatim vardı; nasıl geçireceğimi bilmediğim 1 saatim!.. Yollarda yürüyerek yada içerek geçirmek en mantıklı olan seçeneklerdi; ben içmeyi seçtim!.. 2 bira yuvarlayıp buluşacağımız yere yola çıktım. “Bu yüzü hatırlamıyorum” oyunu oynamaya başladım!.. Kalabalığın içinden hatırlamadıklarımı ayıklıyordum!.. Hatırladıklarım için 1 artı geri kalanlar için 1 eksi ve -2000 de falan bıraktım; yenildim canım neden devam edeyim!.. Buluşma noktasında da 10-15 dakika bekledim; hep biraz geç kalır!.. Gördüğümde içim huzur doluyor!.. Çok güzel bir kadın değil ama gülmek yakışıyor!.. Çok inatçı ve mücadeleci!.. Sarıldık, öpüştük; seremoni eksik kalmamalı!.. El ele tutuşup kalabalığa daldık!.. Okuldan öyküler anlatıyordu!.. Servis yapan çocuğu tanıdığımız bir mekâna gitmek için kalabalıktan sıyrıldık!.. Alkolsüz bir yere gitmenin kayıp olduğunu düşündüm!.. Servis yapan çocukta izinliymiş!.. Mekândan erken ayrıldık!.. Evine gidecektik…! Biraz yürümeyi teklif etti; kabul ettim!.. 2-3 durak atladık; hemen otobüse binip eve gidip ardından sikişmek işe yarar bir şey değil!.. Bu da iyi oluyor!..

 Yanımızda bir araba durdu ve içinden 3 kişi indi!.. Aslında hiç istifimizi bozmadan devam etmeye başladık ama 1 tanesi önümüze geçti!.. Diğer ikisinin de belinde silah olduğunu fark ettik o an!.. Arabaya binmemizi istediler; korkak bir adam olarak önce reddettim!.. Silahlara atılan eller gayet ikna edici oluyor!..Arkamıza dönüp hiçbir şey sormadan arabaya bindik!..Yan yana oturmamıza bir şey demediler!.. Biri de bizim yanımıza oturdu diye hayıflandım!.. Ulan hem önde 3 kişi oturamaz hem de sanki şu durumda sevgilimle romantik anlar yaşayacağım!.. Kendi aralarında konuşuyorlardı ama pek umursamıyordum!.. Kız arkadaşımın elini sıkı sıkı tutmaya odaklandım!..

 Gereğinden fazla tenha bir yere geldik!.. Tanrı buraya insan koymayı unutmuş olmalıydı!.. Elini sıkı sıkı tuttuğum sevgilim iyiden iyiye titremeye başladı!.. Sonuç olarak ben kimsenin yoluna işeyecek kadar cesur değildim; o bir şeyler yapmış olmalıydı!.. Titremesi dışardan görülür hale geldi!.. Araçtan indik ve ayakta dikilmeye başladık!.. Biri hararetli konuşmayı “gerek yok” diyerek böldü ve dönüp bize ateş etti!.. Kanım donmuştu!.. Ölenin ben olmadığımı anlamam uzun sürmedi!.. Yanımdaki elin bedeni yerde yatıyordu!.. Ayakları beni biraz geçmişti ve artık elini sıkı sıkı tutmak hiçbir işe yaramıyordu!.. Eminim benden az korkuyordu!.. Ayakkabılarına baktım!.. Çok güzeldiler; zevklidir zaten!. Kim olduğumu hatırlayamadım bir an!.. Titreyemeyecek kadar çok korkmuştum!.. Bu arda onu vuran herif silahını indirdi ve arkadaşlarıyla konuşmaya devam etti!.. Bir an bundan sonraki hayatımın nasıl geçeceğini düşündüm!.. Psikiyatrlar, hastaneler ve beyni durduran ilaçlar!..

 Bir anda vücuduma geri döndüm ve hala karda kalmış it gibi hüzünlü bir hal vardı üstümde!.. Korkuyordum da!.. Sevgilim elini bırakamıyordum!.. Sonra bir perde girdi araya!.. Adamların hiçbirinin beni direk görmediğini hatırlıyorum!.. Perde açıldığından adamlardan 2 si ölmüştü!.. Ne yaptığımın farkındaydım; haklıydım da!.. O onlara şahıs olarak hiçbir şey yapmamıştı!..

 Canlı kalan salak ayağımın altındaydı!.. Adamın üstünden ayağımı çekip geri doğru 5 adım attım!.. Silahımı belime taktım ve yere eğilip avucuma kum aldım!.. sağ elimdeki kumu yavaşça akıtmaya başladım ve adama “şu kum taneleri bitinceye kadar vaktin var” dedim!.. Öylece suratıma bakakaldı!.. “koş” diye mırıldandım!.. Avucumdaki son kum tanesinin elimin kenarına değip rüzgâra karıştığı an elimi silahıma attım ve doğrultup ateş ettim!.. Çok uzaktı ama yere yıkıldı!.. Yavaş adımlarla yanına gittim!.. Bacağından vurulmuştu; sürünerek kurtulmaya çalışıyordu!.. Acı çektiğini görmek hoşuma gitti!.. Üstüne basıp “dur” dedim!.. Durmadı!..”durursan daha hızlı ölürsün” dedim!.. Durdu ve boynunu zorlayarak bana baktı..! Sanırım o an ona acımam gerekiyordu ama acıyamadım!..

- Canın yanıyor mu?
- Evet!
- Güzel!.. Keşke onunda canı yansaydı ama ölmeseydi!..
- Bak biz emirleri….

Diğer bacağını da vurdum!.. Acı bir çığlık attı!.. İzlediğim macera filmlerinden bu yaralara parmak sokmanın çok eğlenceli olabileceğini çıkarsadım!.. Eğilip pantolonundaki deliğin hemen altına elimi dayadım!.. İşaret parmağımı deliğe soktum ve biraz sonra asıl hedefi buldum!.. Ne yapacağımı anlamıştı kaçmaya çalıştı ama elimi deliğe sokup sağa sola kımıldatınca kımıldayamadı; sağlam bir bağırış yankılandı karanlıkta!..

- Sus! Dedim!
- Şimdi toprağa karışan sen olacakken emirlerin anlamı kaldı mı? Dedim!
- Çocuklarım var!
- Bizimde olacaktı!
- Benim işim bu!.
- Benim işimde ölmek değil napcaz şimdi!? Bunu neden yaptığınızı bilmiyorum!.. Kız arkadaşımın neye bulaştığını da bilmiyorum ama bunun cezasını bu şekilde vermenizin yanlış olduğunu biliyorum! Bunu neden yaptığımı ikimizde biliyoruz!..
 
Yarasına iyice sert bastırım!.. Bağırdı, bağırdı!.. O yara zevk vermeyi bıraktığında diğerine geçtim!.. Silahı ensesine yumuşak bir şekilde dayadım!.. “çocuklarım..” dedi kestim sözünü!.. Ölürken çocuklarının arkasına saklanan bir adamdan daha yavşağı olmasa gerekti!..  Silahı sıktım o cümle tamamlanmadan!.. Ne de olsa sevgilimi öldürten şerefsiz o çocuklara da bakardı!..

Sevgilimin yanına döndüm!.. Ölmüştü; soğumuştu bile!.. Onu kaldırıp taşımak anlamsız geldi!.. Yanına uzanıp ölene kadar susmaya karar verdim!..

Dedim ya korkak bir adamım!.. Hala konuşuyorum ve yeni bir sevgili buldum!.. Yalnız kalmaktan bile korktum!..

Kurdun darağacını, astın Saddam’ı,
Son kez gördün, Saddam’daki endâmı,
Badigard tutmuşun, kendine Van Damme’ı,
42 numara ayakkabı, küçük gelir sana Bush;
Seni adamdan sayanlar, ya haindir yada puşt..

Kazık attın ülkene, demir kuşlar misâli,
Sıfatına bi bakan, sanar hayvan emsâli,
Petrol zengini, George W. Şeftali,
42 numara ayakkabı, küçük gelir sana Bush;
Seni adamdan sayanlar, ya haindir yada puşt..

İsrail’e dayı oldun, Ortadoğu’ya ayı,
Aman ha dikkat et, boşta kemanın yayı,
Haşemayla çık kürsüye, takip et modayı,
42 numara ayakkabı, küçük gelir sana Bush;
Seni adamdan sayanlar, ya haindir yada puşt..

Tüm vatandaşların, Obama’yı seçtiler,
Sen daha ölmeden, kefenini biçtiler,
Bush’tan adam olmaz diye, son dakika geçtiler,
42 numara ayakkabı, küçük gelir sana Bush;
Seni adamdan sayanlar, ya haindir yada puşt..

Ve o acının gözüme yansıması gözyaşları

Nedir ben mutlu olduğumu sanırken ara sıra ortaya çıkan üstü kapatılmış kandırıldığımın itirafçıları

Ve o itirafçıların sonucu ortaya çıkan aldatılmış umut yandaşları

Nedir bunlar

Gittiğinin kanıtları mı?

Madem gittin niye her şey sen varmışsın gibi davranıyor

Niye her yerde adın karşıma çıkıyor

Niye yalnızlığı değil de seni hissediyorum

Ve niye hayallerimde yanımdaki parçamda senin siman yaşıyor

Evren geleceğini mi haykırıyor

Beklememi mi öğütlüyor sabrıma

Sıradan bir aşk mı bu

Güçsüz mü nefretle bitecek kadar umudu

Yoksa bütün sonların paydosu mu?

Ve kusursuzluğun koruyucusu

Düşünüyorum, ağlıyorum, ümit ediyorum

Ama bir şekilde bekliyorum

Geri döndüğünde yalnız kalmaman için bekliyorum

Sadece bekliyorum

Unutmamanı umuyorum

Unutmamamı umuyorum

 Sabahları temizliği yapmaya başkaları geldi. Dev kurbağa küçüldü küçüldü küçüldü, küçücük olmuştu!.. vıraklamıyordu!.. zıplamıyordu!.. sırtımda tüfek asfaltla çimen arasındaki ayrımda denge oyunu oynarken gece lambasının dibinde buldum onu. Tekmeleyerek açığa çıkardım!.. söğütten bir dal koparıp dürtükledim; zıplamadı. Biraz uğraştım zıplasın diye ama zıplamadı. Yürüdü biraz!.. elime yeni bir söğüt dalı aldım!.. önce sıkı bir tekme vurdum sonra söğüt dalıyla vurdum; kırbaç gibi!.. vurduğum tarafa eğildi. Canı yandı; benimki yanmadı!.. biraz yürüdü, sonra bir daha vurdum!.. eğildi; bir kere zıpladı ve yürüdü!.. tekmeledim sırtüstü düştü biraz debelendi. Düz dönemedi. Kızdım tembeldi. Vurduğumda canı yanıyordu ama kaçmıyordu. Tembeldi, ölümden korkmayacak kadar tembeldi!.. kırbaçladım yine ama kımıldamıyordu!.. tekmeledim sırt üstü düştü ama kımıldamadı. Üstüne bastım toplandı, ölmemişti ama ölmek üzereydi!.. karnına vurdum kırbacı, biraz daha debelendi. Gözlerine kan doldu, dili dışarı çıktı ölmüştü sanırım, debeleniyordu..! yılana yakalanınca bir ses çıkarırlar; ince bir ağlama sesi. Bir yılanın kurbağa yiyişini seyretmiştim; eğlenceliydi!.. tekmeledim!.. ölmüştü. Biraz daha tekmeledim. İki ayağımın arasına sıkıştırıp havaya fırlattım ve tekmeledim. Yeşilliğe düştü!.. kollarımı kavuşturup izledim cesedi. Dili dışarıdaydı, titriyordu!.. gözleri kıpkırmızıydı!..tembel diye sinirim iyice arttı. Çimden asfalta çıkardım. Birileri gelip beni o asfalttan alıncaya kadar tekmeledim!.. titremesini izledim!.. sabahları da tembeldi. Ölümden kaçamayacak kadar tembeldi!.. gözlerimi üstüne dikip kızdım!.. tekmeledim, üstüne bastım!.. 4 gün sonra yanına gittim, kupkuruydu!.. yeniden tekmeledim, kupkuruydu!.. tekmeledikçe yumuşadı!.. bir ışığın altından aldım öbürüne sürükledim!.. kaldırımda donup kalmıştı. Gece kendine mi gelmişti acaba? Yoksa karıncalar mı taşımıştı?..ölümden kaçamayacak kadar tembeldi!..

31 çektim ve çıktım. Yazdım ve okuyacağım. Kulaklarımı tırmalayan seslerin susmasıyla uyuyacağım!.. ölümden kaçabilecek kadar güçlüyüm!.. ölümden kaçamayacak kadar tembeldi!..

nereye kadar!..

Birinci perde:

A: nerde kaldın?..
B: geldim iste!.
A: aldın mı içkiyi, çerezi? Tembihlemedim; aklına geldi mi?
B: aldım aldım!.. her bir yarrağı aldım!..

İkinci perde:

B: bu ne?
A: o eski bir dosttan hatıra!
B: ne olum bu?
A: şurasına bas!..
B: bastık bakam!.
A: iste böyle ışık saçıyor; şu bardağı doldursana!..
B: olum ne diye aldı lan bunu sana?
A: eğleneyim diye?
B: eğlendin mi?
A: hayır!..

3 ncü perde:

A: n’oldu hatunla aran epey açık herhalde!..
B: hayır çok iyi gidiyoruz.
A: nasıl yani? İki saattir içiyoruz ama hatun hakkında tek kelam etmedin!..
B: tamam iste olum!.. hatunla aram iyi neyini anlatayım?!..
A: haklısın!..

Dördüncü perde:

B: senin bir ara küçük bir gezi planın vardı n’oldu?
A: çıktım!.. küçüktü söylediğin gibi; bitirdim döndüm!..
B: eee ne oldu?
A: bir yarrak olmadı. Para harcadım!..
B: iyi bari, bir dahaki sefere beni de al yanına!..
A: iyi olur. en azından benden daha şanslısın!..
B: nasıl yani?
A: baksana, yolunda giden bir ilişkin ve sabit gelirin var!..

Besinci perde:

A: abi sizin bu kamil var ya!.
B: var evet!..
A: nerden buluyor o kadar karıyı!..
B: hiçbirine “karı” demiyor!..

6 yinci perde:

A: abi valla gözlerimle gördüm!.. hülyayla senem lezbiyen abi!.. hıyarla neyinde fantezi yapıyorlarmış!..
B: sende ipinesin olum!..
A: yoklan valla yalnızca abazanım!.. elime bir hatun verseler parçalarım!..
B: o yüzden vermiyorlar!..

YeDiYiNCi perde:

A: baba içki bitti!.. uyusak artık!.. yordun hissettim kendimi!..
B: olur baba!.. ben burada kanepede yatarım!..
A: bende!..

Sonsuzuncu perde:

A: baba!..
B: efendim?
A: 11 yıldır seni tanıyorum!.. en iyi dostumsun!..
B: inan bana o hediyeden bana alırsan yegane katilin olurum!..

Gülüşürler!..

_____________________________________________________________________________________________

Geceydi.. Sokak lambasının ışığı, rutubetli duvara yansıyordu. Genç adam, bütün hiddetiyle uyandı. Uyanma sebebi hayli ürkütücü olsa gerek ki; uyandığında kafasını açık kalmış pencereye çarptı. Kafasından akan kanlar, onu lavaboya gitmeye zorladı.. Rahatsız edici ve seri adımlarla, lavaboya doğru koştu. Aynaya baktığında, kafasından pekmezi akıyor hâldeydi. Hemen su ile kafasını yıkadı. Sonra ecza dolabından çıkardığı pamuk ve kolonya ile, kafasına dezenfekte yaptı. Sonra bir elbezi ile, kafasını sardı.

Bir elinde bez ile kafasını tutarken, yatağına gelip uzandı. Kafasını çevirip yatağının hemen yanındaki saate baktı. Dijital saat 02:15′i işaret ediyordu. Genç adam, kanayan kafasını nasıl durduracağını düşünüyordu. “Acaba hastaneye mi gitsem?” diye içinde bir tedirginlik vardı. Ama bir süre sonra “Amaan, bu kadar kandan adam mı ölür.. Yat uyu işte Salih, yarın erken kalkacaksın..” diyerek kendini ikna etti ve uyumaya başladı. Güneşin ilk ışıkları, sokak lambasının ışıklarıyla nöbet değişimi yaptı. Yan komşusunun horozları, her sabah olduğu gibi bu sabah ta öterek uyandırdı Salih’i…

Devamını bekliyoruz.

Bilge adam yüzünü cama cevirmiş kendi yansımasını seyrediyordu. Nedense camlara ayna niyetiyle bakmak çok bilindik bir hareketti.

“Aşk kişinin kendine ulaşma çabasıdır” diye yanıtladı ihtiyar.

Delikanlı durdu,düşündü sevdiği kızları. Bağlantı kuramadı kendini aptal gibi hissetti.

Sonra kızdı bu yaşlı adama,anlaşılmaz cevaplar vermek bilgelik alameti falan değildi,iyi biliyordu.Vurdu kapıyı gitti… Ardında üç beş saniyelik bir gürültü bir de anlamsızlık bırakarak.

Köşede bir dilenciye rastladı,sakalları o kadar uzundu ki bu ihtiyar dilencinin,ilk etapta o iğrenç kokusu ile sakalı göze çarpıyor ve yüzü neredeyse hiç görünmüyordu.

Yaklaştı dilenciye cebinden bir kaç bozuk para verdi.

“Aşk nedir ? Bilirsen tüm paramı vereceğim” dedi.

“Aşk kişiyi mutlu edecek duygunun adıdır” dedi dilenci. Mutlu olduğu anları düşündü.

Boşuna vermişti paraları,çok kızgındı. ” Ne kadar fakirim ” dedi yürümeye devam etti.

Düşündükçe dalgınlaşıyor ,dalgınlaştıkca üzülüyordu.

O dalgınlıkla bir adama çarptı. Adam simsiyah giyinmişti ve ve bu siyahlık onu o kadar zayıf gösteriyordu ki içinden güldü önce.

” Aşk nedir ? ” diye sordu.

“Aşk acı çekmektir ” dedi. Hak verdi önce sonra sordu kendine ” Acı çekmek güzel bir şey midir ?”.

Keşke hiç sormasaydım dedi.Yürümeye devam etti.

Yorulmuştu, bir büfeye uğradı. Su istedi su alırken biraz laubali bir şekilde ” Aşk nedir ?” diye sordu.

Büfedeki adam ” Susamadan su içmektir” dedi. Hoşuna gitti bu söz. Ama içinden cevabın bu olmadığına emindi.

Parayı verdi ve ” üstü kalsın ” dedikten sonra uzaklaştı oradan.

Oturdu,etrafı seyretti. Elele tutuşanları, sıkıntılı yürüyenleri… Neydi aşk? Neden vardı? Nerden geliyordu ?

Yanına gözlüklü bir adam oturdu elindeki gazeteyle. Gazeteye bir göz attı hep aynı cinnet haberleriydi. Mırıldanarak sordu.

“Aşk nedir?”

” Türümüzün devamı için tabiatın onadığı bir oyun,erotizmin estetize edilmiş hali ” dedi gözlüklü adam.

Güzel cevaptı ama canını sıktı bu cevap. İçinden bu adamı dövmek geçti bir ara. Kalkmalıydı…

Terlemişti,cebinde para kalmamıştı. Elini yüzünü yıkamak istedi. Caminin avlusunda bedava çeşmeler vardı. Daldı içeri.

Abdest alan bir adama sordu.

“Aşk nedir? ”

” Hakkı bulmaktır ” dedi sofi. Çok yavan geldi bu deyiş.

Bir daha buraya uğramamalıydı. Terini gömleğine sildi. Uzaklaştı oradan tek bir damla su akıtmadan.

Ne yapmalıydı. En iyisi eve gidip uyumalıydı. Sanki herkes bir şey söylüyordu kendine.

Bağırdı ” Tanrım sağır et kulaklarımı,duymak istemiyorum söylediklerini !!!”.

Eve gelince aynaya baktı. Aynaya bir yumruk attı. Eli kanadı ama canını yakan elinin kesilmesi değil aynadaki görüntüsüydü asıl. Kimdi kızdığı ayna mı kendisi mi ? Bilmiyordu…

Uyumalıydı. Gözlerini kapattı.

Bir kız gördü düşünde… Bembeyaz elbisesi bu yüzü net olmayan kıza yaklaştı, kız elleriyle kapattı çocuğun dudaklarını;

” Aşk benim !” dedi çocuğun sormasına izin vermeden.

Uyandı çocuk, aklı düşünde kaldı… Sahi aşk o’muydu ?..

Cevabı bulmuş muydu?

Günlerce düşündü bu rüyayı ve bu soruyu bir daha kimseye sormadı.

Ama bu çocuk o günden sonra o düşü asla hatırından çıkaramadı …

Kandırmak ve yalan söylemeye övgü yağdıran kimseyle tanışmadım daha ancak kandırılmaktan korkan ve yalan söyleyenlerden nefret eden milyarla insan var. Ancak tüm bunların yanında korkmayan ancak söyleyemediğini ve sevmediğini söyleyen yalancılarda var.  İnsan yanılmaktan korkar!.. zaman kaybı demektir yalan, para kaybı, güven kaybı (ki bunlarda insanın bağlanmaya olan körüklü duygularını zedeler.) sonuç olarak birçok şeyi kaybedersiniz..! insanlar çok garip şeyler için yalan söyler; sex için, ilgi için, para için, cezadan kurtulmak için, sorumluluktan kaçmak için… şöyle bir düşündüm de her şey için… bunları herkes bilir!.. okuduğunuz ilk yalana övgü olur umarım..!

Yalan ve kandırma diye düşündüğünüz şey aslında günlük yaşamın büyük bir kısmını kaplayan sistemdir..! insanlar enteresan şekilde çocukluklarından itibaren yalan söylerler… bir bütünleme yapalım!.. insanlar ilk doğdukları gün sevinecek yere ağladıkları andan itibaren (ki bu çok ironiktir..!.. doğmuşsunuz ciğerinize oksijen girmiş ama canınız yandığı için ağlıyorsunuz!) yalan söylerler.

Durun düşüneyim!.. insan yalan söylemeyi o kadar sevmiştir ki yazıyı icat etmiştir!.. ancak ve lakin yazıyla yalanı yasaklamıştır ve yine ne yazık ki yazıyla yalanı yasaklayarak insanları kandırmıştır. “İnsan” yalan söylediği anların değerini bilmelidir.. Bence insan dünyaya gözleri açık baktığı andan itibaren yalan söylüyor..! şöyle diyor: ”bir şeyler görüyorum!” ama yalan bir bok gördükleri de yok!.. Öylece bakıyorlar..! Arada bir şeyler görünce korkup örtbas ediyorlar ve bakmaya devam ediyorlar!..

İnsanın kendine söylediğin yalanlar en büyük çoğunluğu elde eder aslında!.. ben kendi gözlerimle şahidim birçoğuna!.. aynanın karşısında yarım ila tam saat geçiren yakışıklı erkekler ve güzel kadınlar; hepsi neyin eksik olduğunu bilir ve belli olmasın diye uğraşır!.. en sonunda güzel olduğuna karar verip aynanın karşısından çekilirler ama o eksik -her ne ise- durur orda ve onlar bunu unutacak kadar yalancıdır. Başka örneğe gerek duymuyorum aslında!.. aşk yalanları!.. değerler!.. ne bilim sürüyle şey var!.. ama benim aklımda değiller şuan!..
Bir insan diğerine bakar ve bir şeyler söyler;
-  Nasılsın?
Diğeri cevap verir        
-    İyiyim!.. İşte bu kaçamaktır ve yalandır!.. “berbat!..” dese örneğin (ki ben denedim sonuç hep aynı) yalan söyleyen ilk konuşmacı sanki gerçekten önemsiyormuş gibi ikinci soruyu sorup kişinin gönlünü almaya çalışır!..Yani “iyiyse” sorun   -yalan vardır ama-   yoktur!.. kötüyken şöyle olur!..
-          Niye? Neyin var?..
-          Basurum azdı, nasırıma bastılar, kız arkadaşım terk etti ve teyzemin oğlu öldü..!
-          Eee? Ne var bunlarda?
-          Zaten öylesine bir şey olsun diye söyledim!..
Bakın nasıl uzayabiliyor değil mi? En iyisi “iyiyim”  deyip (bu çeşitlenir) kurtulmak!.. Sağır ve dilsizler en büyük yalanı söylüyor mesela!.. biz onca duyu organıyla kıçımızı yırtıp anlaşamıyorken onlar bir duyusu eksik el-kol sallayıp anlaşıyor..! bence hepsinin ortalıkta şu şekil gezmesi lazım; Avuç hafif orta boş şekilde yumruk yapılır!.. Diğer el gergin ve açıktır!.. Avucun başparmakla kesiştiği deliğine gergin el içi denk gelecek şekilde vurulur!.. “lüp” diye bir ses çıkar!.. Bu tarifin ardından kadınlı erkekli yatağa koşarlar!.. (yemek tarifi: yatakta yumurta kızartma dersi sayfa 12)
Yalan konusunda deyimler, fıkralar daha neler neler!.. mesela hepimiz çocuğumuza ilk okul kitaplarında anlattırdığımız Nasrettin Hoca bir yalancı ve düzenbazdır..! Yine ders olsun diye anlattığımız yalancı çoban bütün köylüye şunu anlatır; “mülkiyetiniz için iki kere koşarsınız üçüncüde insan hayatını bile hiçe sayarsınız!” Keza çobanı kurt parçalar ve köylü birikimiyle yeni koyunlar ve yeni bir çoban alır!.. Yalan dediğinizin ne olduğunu şöyle bir düşünün şimdi!.. Gözünüzde canlandırın!.. na oldu bir şeyler canlandı değimli? Nedir canlanan?.. sevgiliniz, arkadaşınız, tanımadığınız bir serseri ve daha neler!.. şimdi bütün filmi dondurun ve şunu yapın; Bütün yalancıların yerine kendinizi koyun!.. işte “gerçekler” şimdi ortaya çıkmıştır!.. yalan söylediniz değimli?! Utanmadan çekinmeden söylediniz ve hatta hoşunuza gitti; çünkü sırtınızdan yük indi!.. Şimdi becerebildiğimce derinine bir yalan söyleyeceğim;Bir dönem bütün kukuların iğrenç göründüğünü düşünüyordum!..Olmadı!.Biri bana götümden kan alabileceğini iddia etti bende diz kapaklarını kırdım!.. Aslında cümlesini tamamlayamamıştı!..Sinirlenmem!..Hah oldu!.. kolay oldu hem de!.. tek kelimeyle yalan söylemek lazım demek ki!.. bende öyle yapayım!..“Kusmam” “Gülmem” “Ağlamam” oluyor!..

 Peki acaba yalanın doğru tanımı nedir ki? Düşün… düşün… Ansiklopedik olsun biraz!.. düşün!.. Sanırım şöyle olmalı:” bir insanın kendini korumak, sorumluluktan kaçmak, zevk almak, dinlenilmek, korkutmak, sevilmek ve bunun gibi hoşuna gideceğini düşündüğü şeyleri elde etmek için söylediği; kökü gerçeğe dayalı yada dayalı değil önemli olmayan normal tepkilerdir!.. 2 nci bir anlam; insanın gördüklerini kendi diliyle anlatmasıdır!.
2 nci anlama yalancı çoban örneğini yeniden uygulayalım!.. Çoban bağırır: ”Kurt!”  köylü koşar!.. birde bakarsınız kurt yok!.. peki dağa tek başına çıkan küçük çocuk içinde aynı şey geçerlimidir? Dağda sıkıldığı iddia edilen çocuk korkuyorsa ve her korktuğunda köylüyü başına topluyorsa!.. yani yanına gelen köylülere gülmesinin sebebi dalga geçmek değil de sevinmekse?!.. sanırım bu öyküye daha bir gerçeklik kattım!.. birde yalancının mumu var elbette!.. Kurtlu çobanlı öyküden daha sexy!.. çoban ölüyor ama mum sönüyor!.. örneklendirerek anlatalım!.. bizim Kazanova sokakta tanıştığı “rock”çı kıza sulanır!..Kız uzun süredir abazandır!.. eve giderler kız “sexy” bir şeyler giyer oğlan gaza gelir!.. atar tutar!.. “geç boşalırım” demeyi de unutmaz!.. mumlu, anti romantik bir gecenin sonu?!.. mumlar bitince –yalancının mumu- çocuk çevresindeki karanlığa güvenerek kızın üzerine atlar!.. kız dünden razı inilder!.. çocuk daha içeri girmeden boşalır!.. sonuç ne olur!.. mum söner lambalar yanar!.. kız çocuğun sağına soluna saçtığı menileri onun t-shirtüyle siler!.. giyinen kızın arkasından bakan çocuk ikinci postada geç boşalacağına emindir!.. Bilgisayarın başına geçip 31 çeker!.. ama kıza boşaldı!.. yalan malan!.. Yalan konusunda daha nicesi vardır acaba!.. Mesela şu sır kapısı, üçüncü göz falan!.. onlarda nicesi var!.. neyse!..  Yalan söyleyen bir avukatın çocuğunun kaprisleri yüzünden yeteneğini yitirdiğini anlatan bir film hatırladım!.. yazık adam rezil rüsva oluyor!.. Neden?! İşi vardı ve çocuğunun doğum gününe yetişemedi diye!.. bir diğeri de telefon kulübesinde geçen film!..Adam karısını aldatıyormuş ta efendime söyleyeyim, yanında çalışanları kandırıyormuş!.. kol saati sahteymiş yok efendim üzgünmüş!.. ulan adam eğer ki o keskin nişancıya rastlamasa gayet mutluydu!.. Ama n’oldu? Hayatı mahvoldu!.. o kulübeden canlı çıktığına sevindiğiniz adam varya; birkaç yıl sonra gerçekler yüzünden karısından ayrılacak, alkolik olup sokaklara düşecek!.. bir fahişeden aids kapıp 40 lı yaşlarında beyin zarı iltihabı bile olamadan ölecek!.. işte size gerçekler!..
Yalan konusunda başımdan geçenleri düşünüyorum şuan!.. sanırım ne zaman yalan söylesem başıma iğrenç şeyler geldi!.. (yalan olabilir) ama işin gerçeği hatıra ayıklama standartlarına yalandan önce/sonra yı eklemem gerekir!..  Bir kız arkadaşıma söylediğim yalanı aynen aktarıyorum!..

-          Beni seviyor musun?
-          Evet!.. (?!)
Bu kadın beni -öyle gariptir ki- aynen şöyle terk etti!..
-          Bak seni çok seviyorum ama bir ilişkiye hazır değilim!.
Oda yalan söyledi ama benimki daha inandırıcı olmalı ki o uzun uzun üzüntü cümleleri kullandı!.. Sonuç olarak o birkaç gün sonra birileriyle gayet hazır bir şekilde öpüşürken gözünün ucundaki bakış aynen şöle diyordu;” noyan sakın selam verme” bende yaklaşık 3 hafta sonra buldum birini ve göz ucum mucizeyi şöyle anlatıyordu; ”eveeeet!. eve gidiyoruz!..” Ertesi sabah biraz votka içseydim daha iyi olacağını biliyordum ama en azından t-shirtüme silinen meni yoktu!.. yalanın değişik yolları işte!..
Şimdi fark ettim; yalana övgü yağdırıyorum ama öyle ki gerçekleri anlatmak için kıçımı yırtıyorum!.. kendimle çelişiyorum!.. neyse!.. Yalan konusunda anlattıklarımı şöyle bir toparlayayım!.. Yalanın ne olduğunu söyledim!.. Neye yaradığını da söyledim!.. Sonuç olarak arda kalan başka örnekler vermek!..

“Politikacı yalanları” başlı başına örnek değil başlık olmalı!.. Süleyman Demirel bir seçim öncesi tüm sorunları 500 günde çözeceğine emindir!.. bunu halka anlatır ve “seçim”leri kazanır!.. Ne olur? “500” gün bittiğinde “sayın” Demirel’e sorulur;” sayın başkan “500” gün bitti ama her şey yerinde sayıyor!.. N’oldu dış miraçlar mı engelledi?” politikacı cevap verir; “ne alakası var canım?!.. 500 günde bütün sorunları çözersek arda kalan günlerde yapacağımız iş kalmaz!..” Şimdi siz bunu çifte yalan sandınız di mi? Değil!.. Gerçekten de 500 günde bütün sorunları çözseler bir daha ki seçimlere neye söz verecekler!..(çözdükleri sorunların yeniden olmayacağına ve yeni sorunlar olmayacağına mesela)  Birde tatlı yalanlar vardır!..
-          Anne, ben kardeşimi çok seviyorum!..
Mana: anne o piçi bir kaşık suyu bırak bir mol suda bile boğarım!..
-          Anne, altıma sıçtım..!
Mana: tutuyorum sandınız di mi? Ne zaman o piç tutar bende o zaman tutarım!.. bezleyin beni bakıyım!.
-          Anne, Emre’nin boğazına parmağım kaçtı!..
Mana: bu kez elimden son kez kurtuluyorsun küçük kardeş!..
-          Anne, Emre süt içiyor ama emmiyor!..
Mana: fare zehri çok kestirme bir yolmuş!.. 4 yaşındayım aklım kesmez benim!..
-          Anne, ben ermeyi çok özledim!..
Mana: bir tane daha yap sevin; ne de olsa iktidarım için onu da cennete postalarım!..
Bu kulağımıza hoş gelen yalanla bir örnek!.. Yalan hakkındaki yazıma ya ara veriyorum ya da bitiriyorum; bu konudaki uzatma dakikaları için sayfaları “boş” bırakıyorum(siz görmeseniz de)!..

2)

İnsanlar her ne kadar yalana duydukları kini her yerde haykırsalar da gerçeklerden kaçmak onlar için daha kolaydır!.. En kolayı yalan söyleyip kurtulmaktır!.. İnsanlar güzel yalanları sever anlaşılan; örneğin insanlar özgür bırakılıp köleleştirildiğinde kendilerini iyi ve özgür hissederler!.. İnsanların beyni yalanları işlerken her zamanki gibi yanlış çalışır. Onlar yalan olması gereken birçok şeyi gerçek gerçek olması gereken birçok şeyi yalan olarak algılar!.. Böylece yalancılar onlarında yerine yalan söyler ve yalan ortaya çıktığında kendilerini bu suçtan uzak durmuş sayarlar!.. Örneğin aynanın karşısına geçen bir delikanlı kendini yakışıklı sanır!.. sonra sevgilisi ona yakışıklığı olduğunu söylediğinde aynanın karşısına geçtiğinde gördüğü adam sevgilisinin söylediği kişidir!.. Yani yalanın suçu başkasınındır artık!.. (Bu kadınlar içinde aynıdır!.. Erkeklerden örnek verdim diye sakın köşede görünmeyiz sanmayın!..)
 Ayrıca insanlar peşinden gidecekleri insanın yalancı olmasına özen gösterirler. Politikayı da buna alet ederle. Yaklaşık 3000 – 3500 yıl önce ortaya çıkan demokrasi ve politika tek başına yalan söyleyince etkili olamayanların icadıdır. Bu adamlar tek başlarına insanlara yalan söyleyemeyeceklerini fark eder ve birleşip yalan söylerler!.. Yalancının doğru söylediği en büyük ortam güç ortamlarıdır!.. tek başınızayken yalan söylerlerseniz suçlu çok kişiyken söylerseniz kral olursunuz!.. konsülde insanlar diğerlerinden üsttedirler yani!.. Bunu fark eden her toplum demokrasiyi uygulamıştır!.. günümüzdeki ünü ve gücüde bundan olsa gerek!..

 İnsanın yalanla olan ilişkisinin hangi tarihe dayandığını tam olarak bilmesem de günümüz tarihlerinde bir tahmin aracı olduğunu geçen yazımda da anlatmıştım. Bir salak vardı sokakta; boksör olduğunu iddia eder dururdu. Sonra bir gün arkadaşlar onu çok fena dövmüştü. Bana gelip “arkadaşın çok ayıp etti! Ama  sen iyi bir adamsın” demişti. sanırım benimde onu döveceğimi düşünüyordu!.. ben dövmezdim ama!.. zamanında göz kortkutayı başarsaydı o dayağı yemeyebilirdi!.. Arkadaşlarının arsında da efsane olurdu!..

 İnsanlara ulaşmanın onlarca yolu vardır!.. En ustaca olanı yalan söylemektir!.. bir insan düşünün ki kesinlikle doğruları söylüyor!.. örnek vereyim;

- Bu gece sana tecavüz edeceğim!..
- Sen, hayatımdan çıkarmam gerekenlerden dışkımdan önce gelensin!..
- Sen hiçbir şeyi kabul etmeyişindeki zavallılığı fark ettiğinde bile kendini o zavallılığa itersin.
- Sen eşcinsel misin? Yo yo sen kesin eşcinselsin!..
- Yatakta senden daha kötü bir kadın varsa o da benimdir!.. tih, ne yazık ki annem beni erkek doğurmuş!..
- Şu geçen gittiğimiz mekan varya işte seni sırf oraya gittiğimizde heyecanlandın diye terk ettim!.. gerisini anlatmayayım!..

Bazı makinelerin Türkçeleştirmesi sırasında televizyonu atlamışlar!.. “İftira makinesi” deyip geçmeleri lazımdı. Ama siz yinede anladığınızı belli etmeden televizyon deyin!.. güzel yalan söylüyor kerata!..

Kendinizi bir çölde düşünün!.. Yapayalnız ve çaresiz!. Beyniniz kaynamaktadır; aklınızdan geçen ilk şey su, ikincisi yine su, üçüncüsü son bir sekstir!.. ne yaparsınız peki, sıcaklığın genleştirdiği havayı su sanır koşarsınız!.. İşte yalan böyle güzeldir!.. yalana koşarsınız son enerjinizi harcayarak ve mutlusunuzdur en azından bir umudunuz vardır!..

3)

Yalan diye tanımlanan olaylar bütünlük halinde sistemleşirse gücü bir düzen kurmaya yeterli hale gelir. İnsanların düzenli yaşamayı ne kadar sevdiklerini bilmeyenimiz yoktur. İnsanlar kapılarını kilitler ve bunun sayesinde kendi ihtiyaçlarını ve yaşamlarının kilit altına alırlar.(bekaret kemeri ortaçağda gerçekten kullanılmıştır.) Bu kilitleme olayı toplumun kendini “güvence altına alma” adındaki ortak paydasıdır. Yıllarca çalışmış ve biriktirmişlerdir. Bunun komşusu tarafından çalınmasına izin vermeyeceklerdir.

Güven duygusu ancak yalanla desteklenir. İnsanlara yalan söylemedikçe insanlar kendilerini güvende hissetmeyecektir. Yani yalanın ne kadar işe yaradığını size daha ayrıntılı anlatamam herhalde!.. Yalanı kötüleyip aşağılamak hiçbir işe yaramayacaktır; düzen ve güven için yalan gereklidir.
Duyduğum bir diyalogu aktarıyorum;
A: Kilide sokuyorlar bunu, soğutuyorlar sonra çat; çelik kapı kırılıyor.
B: Hayatım!
C: (”B” nin hayatısı) Dur ya! Çelik kapıyı kırıyor adamlar.

O zaman titanyum kapı al. Madem kendini güvende hissettirecek.
Yalanla yazının ilişkisini önceki bölümlerde anlatmıştım. Yalanların kalıcılığı için yazı kullanmak gerekir. Sokrates ve eflatun (platon) bu sayede yalanlarını günümüze kadar ulaştırmış ve insanlık tarihinin önemli bir bölümünü etkilemişlerdir. Günümüzde insanlar felsefe kitaplarını diğerlerine nazaran daha az okurlar! Bu onların yalan olduklarını anladıklarından değildir; her yerde bu kitaplarda okudukları kendilerine dikte edildiğindendir.

Elimizde şu anlık 3 öğe var: Yazı - yalan - düzen!.. Bunları çaprazladığımızda ortaya insan olgusunu oturtmamız gerekir. Hemen her kolun yalana değmesi ve düzene gelen kolların daha çok kullanıldığın belli edilmesi gerekir. Ayrıca yazının bir saklayıcı olarak kendine gelen kolların yönünü belli etmesi gerekir. Şemayı çizemeyeceğim; çünkü şema biraz karmaşık ve hareketli olması gereken bir şema. Bunların hepsinin uğruna çabaladığı bir öğe olmalı; işte burada ortaya yasa çıkıyor. Yasalar oluşturulurken bu 3 öğenin en baskın ve inanılır olanları seçiliyor ve sonuç olarak yasa sizi koruyor. Yani yalana atılan o kadar bok olsa da; yalan sizi koruyor. Böylece insan yazılarla kanıtlanan, yalanlarla ikna olmuş, güveni artmış mükemmel toplumlar kurabiliyor.

İncelememde kanunların çelişkilerini ortaya koymak isterdim ama bize söylenen an güzel yalanlardan biridir; “hukuk zor iş!” “Madem o kadar zor yalnızca “bilenleri” ilgilendirir!..” diye cevap veremiyorsunuz. Hâkimin karşısına çıkıp; “Evet öldürdüm ama suç olduğunu bilmiyordum!” diyemiyorsunuz.

Yaşadığımız topraklarda müzik ve müzik kültürü üstüne yaşadıklarımız ve bir kuşağı -tamamen olmasa da- sarmalayan arabesk kültür bize unutulmaz hatıralar bırakmıştır. Müziğin evrensel olduğunu yalanlar nitelikte bir savaş söz konusudur. Size çocukluğunuzda anlatılan zırvalar gençliğinizde yalanlanmıştır. Keza bu kuşak Şener ŞEN ve Müjde AR’ın “Arabesk” adındaki filmiyle büyük darbe almıştır ama türkler türkçe müzik dinler yalanı ardında kalan bir izdir.

Gerçekte Rock olarak adlandırdığımız müzik tarzının kindarlığı ve sinirliliği Arabeskte de vardır; ancak arabeskte bireylere yöneliktir. (Müslüm GÜRSES’ in ve Orhan GENCEBAY’ ın birkaç şarkısı hariç) Rock ve Arabeskin çıkış ve palazlanma tarihlerinin birbirine olan yakınlığından aslında aralarında bir bağ olduğunu çözebiliriz.

Şimdi tekrar üçlemeye dönelim ve yanına müziği de koyalım. Müziğe giden kolların sayısı azda olsa nu da etken kabul etmek gerekir. Sonuç olarak müzik küçük bir “hareket” yada küçük bir “dinle geçten” oluşan etkiler bütünü değildir. Günümüzdeki POP müzik yerine arabeskin yeniden dirilmesini istemeyenler yalanların evriminin farkında değildir yalnızca. İşte yalan bu gün size makinelerle yapılan mükemmel POP müziği sunmuştur. Söz müzik: Serdar ORTBOK. Yalan bunların hepsinin ve sevdiğiniz düzenin (yıkılmayacağına inanıyorsanız seviyorsunuzdur) kurucusudur. Diğer etkenler ise onun gücünü ve ortaya çıkmasını engellemek için vardır.

Dünyayı çağlara bölen genel bakış açısını kabul etmiyorum!.. Bu yalan yetersizdir bence asıl ikna edici yalan; ilkel dönem dahil toplumun ikiye ayrılmış olduğu yalanıdır; yani insanlar var oluşlarından bu yana ikiye ayrılırlar: 1 sınıflı toplum(roma, Çin, Hindistan gibi) 2 sınıfsız tolum (Türkler ve Avrupa Barbarları ve Kızılderililer gibi). Yalanımı seçme hakkım olduğu yalanına da inanarak incelememe devam ediyorum. Tarih bu iki grubun birbiriyle çatışmasıyla doludur. Örnek olarak çok başarılı insanlar olabilecek üniversite öğrencilerinin yapısını oluşturduğu hippileri,  Roma’ya göç ederek ve saldırarak yıkılmasını sağlayan barbarları ve şuan başımızın belası olan doğu batı kültürü savaşlarını verebiliriz. Her zaman birileri daha barbar birileri daha uygar olmuştur. “Yalanın gücü kimin eline geçerse o daha uygar diğeri daha barbar olmuştur” olarak tanımlayabiliriz bunu.

Gözünüzün önünde hala bir şey canlanmadı biliyorum. Hatta “ne diyor bu mal” diyorsunuz ama bunları size anlatmazsam yazımın kaynağı olan konu aklınızda hiç iz bırakmayacaktı.

Yasaları sorgulayalım.

Kulağımda kulaklık, gürültülü bir şekilde Rammstein dinliyorum. Minibüs durdu ve 2 emmi bindi. Minibüste 5 kişilik boş koltuk vardı. Kadınlar hem yanlarına bir erkeğin oturmasını istemeyeceklerdendi hem de yan yana da oturmamışlardı. Böylece minibüsteki oturulabilir koltuk sayısı 3 e düştü. Sonra emmilerimden sakalını göz çevresini açacak şekilde özenle kesmiş ancak kısaltmamış olanı yanıma oturdu(bu sakal şeklinin ne anlama geldiğini herkes bilir sanırım)
Diyaloga geçelim:
E: (kolumu dürtükleyerek ve Ak Partinin iktidarına olan sonsuz güveniyle) Ne dinliyorsun evladım sen?
B: (kulaklığımı panik bir halde çıkardım; kendimi toparlayıp konuşmam gerekti) Rammstein; Alman grup.
E: Anlıyor musun bari ne dediklerini?
B: Müzik evrenseldir amcacım.
E: Peki bu neyi anlatıyor? (o kadar küstah sordu ki az sonra başına gelecekleri bilse ilk tepkimde susardı ama Ak Parti iktidarda adam ne yapsın güvenmiş bir kere gücüne, herkes ondan korkar sanıyor.)
B: Kin!
E: NEY?
B: Sinir ve Kin!
E: Neye sinirlenip neye kin duyarsınız anlamam!(bu cümlenin ardından bir sürü salak ve saçma cümle kuracağını bildiğim için araya girdim)
B: Müzik dinlememi kesip, dinlediğim müziğin sözlerini anlayıp anlamadığımı soran dangalak amcalara mesela.

Emmi hiçbir şey söylemedi bunun ardından. Nutku tutulmuştu ve hatta rengi açıldı. Toplumun büyük çoğunluğu onun alaycı tavırlarının altında yatan aptalca duyguları paylaşıyordu ama ben az önce ona ve onun gibi düşünenlere “dangalak” demiştim. (Doğrusunu isterseniz daha ağır sözler kullanırdım ama emmimle yumruk yumruğa hayal ettim kendimi ve korktum) Kulaklıklarımı takıp yolu izlemeye devam ettim. Rammstein’ın sonne şarksının Hitler versiyonu çalıyordu.

Şimdi olayı daha önce sunduğum “5″ koşula göre inceliyoruz.

1) Müzik evrenselse amcam niye bana anlam sordu değilse onun dinlediği Arapça ilahiler niye dinleniyordu. Müzik evrensel değildir aslında; bir sürü dangalak dinlediği yabancı şarkıların Türkçe anlamlarına bakmakla ve ezberlemekle neyin uğraşır.
2) Dinlediği müzik benim dinlediğim müzikten farklıysa bu adam benim kurduğum ve koruduğum düzen için zararlıdır.
3) Bu kadar sene her söylenenin Türkçesinin doğru olduğunu sanan emmi; yalnızca kendini tatmin eden yalanları anladığı mastürbasyonunu yapmıştır.(Bu cümle açık olmadı biliyorum!.. Mastürbasyonla ilgili bir yazı bulun ve okuyun!.. Ya da bekleyin ben yazarım yakında)
4) Bu emmi “dangalak” dedim diye dava açsa kazanır (Halbuki Panter Emel’den öğrenmiştim ben taktiği!.. Adama eşek diyecektim ve ekolojist olduğum için işin içinden sıyrılacaktım!.. Hoş gerçektende böle tiplere eşek deyince eşeklere haksızlık ediyoruz!..) Ama ben o benim müzik dinlememe karıştı diye dava açsam hâkim suratıma tükürür belki de!.. (hoş kazanacak olsam da açmam dava falan)

Şimdi aklınız da ne kaldı?

            Bu sefer o açtı telefonu!..
-         Kimsiniz?
-         Barda numara verdiğin genç!
-         Ne numarası?
-         Aha işte bu numara! (kağıdı kaldırıp gösterdim, sanki görcek!.)
-         Ne zaman gittim bara ben? ben içki içmem!.
-         Ne diyorsun zil zurna sarhoştun!
-         Öyle miydim?
-         Evet!
-         Ben içki içmem !!..
-         Sevgilinin omzundan baktın bana!..
-         Ne sevgilisi!? (kardeşleri yanındaydı sanırım kalp kazanma hamlesi) kardeşlerimden başka hayatıma giren erkek yok!..
-         Ne kardeşleri!..
-         Erkek kardeşler!..
-         Siz şimdi dün gece bara gitmediniz doğru mu?
-         Doğru!..
-         Peki bu amına kodumun numarasını kim koydu cebime?
-         Bilmiyorum ve kapatıyorum!..
3 dıt!..
Telefon kapalıydı!..
Biraz geriye sardım filmi ve yeniden izledim!.. sevgilisinin omzundan bana bakan bir hatun olduğu doğruydu!.. tuvalet sahnesi de ama kimse bana kağıt falan vermemişti. Ben daha sarhoş olduğum bir an kendime bu numarayı çekmiştim!.. bara yeniden döndüğümde kız tuvaletten çıkıp yeniden çocuğun yanına oturmuştu ve bu ikinci oturuşta bana hiç bakmamıştı!..
İçkiye asıldım ve sikimi çıkarıp 31 çektim!.. bir sevgilim olduğu o zaman geldi aklıma!.. onu aradım ve gelmesini söyledim!.. 3-4 saat daha ağır ağır içtim.. geldi ve seviştik!.. ben sızmışım!.. uyandığımda piyasayı boşaltmıştı!.. aradım merak edip, beni ilk terk eden kadın olmadığını tekrarladım kendime ardı sıra ve yine 31 çektim!…

Hollywood Sineması artık bildiğimiz üzere anti-kahramanlara konuşma hakkı verdi ve biz anti-kahramanlardan yana olduk. Gerçekleri onlardan duyuyoruz çünkü. Çünkü düzeni sevmiyoruz, çünkü düzen bizi uysallaştırdı,yabancılaştırdı, yaşamamızı makinalaştırdı ve biz bu yüzden çok kızgınız.

Artık elmanın eski tadını vermediği, büyük toplumsal projelerin denenip başarısız olunduğu , büyük anlatıların anlamını yitirdiği ve bu tecrübeler sebebiyle umutsuzluğun ve açıklayamadığımız belki de itiraf edemediğimiz bir karanlığın içine düştük.

Kimse bizi kurtarmayacak, Mesih çoktan şampanyasını doldurup Playboy kızları ile jakuzisine girdi bile.

Birilerinin kalkıp şunu söylemesi lazım ” Kurallarınız ve erdemleriniz umrumda değil, nerden geldiğini bilmediğim aktörelere uymam ben, büyük bir organizmanın geri dönüşüm kutusuna gönderilecek minik notlardan oluşmuyor hayatım ve uzaya fırlatan maymun değilim! Ben sadece ben olmak istiyorum !.. ”

Herkesin dilinin ucundaydı,söylenememişti ama birileri çıkıp söyledi. Ben ” Düzen bozuk hadi yeni düzen getirelim” diyenlerden bahsetmiyorum. Bilakis düzeni ortadan kaldıralım ve yerine bir düzen gelmesin diyenlerden, siyasal bir projesizlikten bahsediyorum.

Bugün ABD’de Eminem’i zirve yapan müziği olduğu kadar pop müzik kültürüne karşı takındığı tavırdır. Her şeyle dalga geçiyor, alay ediyor , üstüne üstlük bu mekanizmadan besleniyor ama yerine bir şey koymuyor. Amacı yok,hedefi yok işi sadece dalga geçmek.Hatta dalga geçtiği herkes kendine çeki düzen verse müzikte varoluş amacını yitirecek bu sarışın Rapçi, onun misyonu sadece yerden yere vurmak. Dengesiz, işte bu yüzden seviliyor.Asla örnek alınmayacak biri birden ilahlaşıyor çünkü topluma “zararlı” idoller lazım. Çünkü kural tanımıyor ve kuralsızlık ona gerçekleri dilediği gibi söyletebiliyor. İnsanların aradığı bu; Eminem, Tyler Durden ve The Joker gibi dilimizin ucundakileri bizim yerimize söyleyebilenler.

Tyler Durden’dan başlayalım ;

“Şimdi burada toplanmamızın tek sebebi var o da 1.kuralı çiğnemiş olmanız. ” derken insanların kuralların doğasına içten içe duyduğu gizli düşmanlığı yüze çarpıyor Tyler.

Zaten Tyler’ın istediği bu. Tyler kim mi ? Henüz tanışmadıysanız hala fırsatınız var iken o küçük ve edilgen hayatınıza devam edebilirsinz. Çünkü Fight Club filminin bu uçuk çocuğu Hollywood’un yarattığı en büyük Anti-Kahramanlardan biri.

O bir yıkım projesinin elçisi.Düzeni değiştirmek ya da başka bir sistem ile takas yapmak istemiyor. Pahalı arabalara binip güzel kızlarla havuza girmek değil amacı. Ya da büyük bir suçluyu yakalayıp kahraman olmak, düzenli uyku ile organik sebzelerle beslenmek de değil. O sadece yıkmak istiyor, işe kendinden başlıyor. Sistem içerisinde birey olamamış birinden beliriyor ve yavaş yavaş bir projesizliğin fikri olarak hafızamızda yer alıyor.

Biz kimin tarafındayız, evinde yemek yerine soslar bulunduran ve bir mobilya takımının ya da kravatın kendisini tanımlayabileceğine inanan, tüketim toplumunun simgesi olan Joe’nun mu yoksa ” Sahip oldukların sana sonunda sahip olur ” diye döktüren Tyler’Durden’ın mı?.

Elbette ” In Tyler We Trust ! ”

Son dönem ne kadar Anti-Kahramanlar çoğalsa da The Joker gibi vurduğu yerden ses getiren bir politik karakter gelmedi.

“Bütün bu yasaları,iyilikleri birer kötü şaka gibi.” derken Batman’in gözlerinin içine korkmadan bakabiliyor.

Doğru mu söyledikleri ,doğru. En güçlü yasa bile onu koyanlar tarafından gereğinde ihlal edilebiliyor. Sistem ya da düzen adı her neyse bütün bunlar sadece ilüzyün yaratan soğuk bir organizmadan ibaret. The Dark Knight filminden bahsedeceğim, evet. Çünkü karşımızda Anti-Kahramanlar dünyasının peygamberi yer alıyor.

Dc Comics’in neşeli ve şakacı The Joker’ini hiç bu kadar sevemezdim. Nerde sadece mafyanın adamı The Joker nerede Nolan’ın The Joker’i?.. Bu The Joker ile Tyler Durden’ın ortak noktaları var üstelik. İkisinin de gerçek adları bilinmiyor,nereden geldikleri bilinmiyor, kimlikleri yok,amaçları yok,kuralları yok ve en önemli ortak yanları sisteme doğaları gereği karşı olmaları.

İkisi de durduralamaz ve spontane. Bir hedefe doğru ateşlenmişler; bu Sistem denen yerleşik kontrol mekanizmasının bizi köleleştirmesinden kurtarıp doğal halimize dönmemizi sağlamaya… İkisi de kusursuz birer anarşist.

Biraz anarşi gerekiyor topluma sadece bu. Toplum zaten ondan sonra gerekeni yapacak, bu kandırılmışlığı üstünden atacak. Felsefik bir stratejileri var o da sadece sistemin imhası, sadece bu kadar ! Bu da sadece biraz benzin ve mermi ile mümkün olan şeyler…

Peki kaos onlara ne getirecek? Hiç bir şey!

Bu yüzden Fight Club unutulmaz , bu yüzden Batman’ı değil The Joker’i seviyor herkes.Çünkü eylemlerinden nokta kadar kişisel çıkar beklemiyorlar. Toplumun yalan dünyasına çomak sokmak onları eğlendiriyor.

Batman statükoyu temsil eden,erdemli,kuralları olan, kaosa karşı bir adam. Karanlık yönü canı cehenneme, ödip kompleksini aşamamış Gotham’ın şovalyesinin psikolojik sorunları umrumuzda değil.

The Joker’den tarafım ben çünkü bir ideali yok,erdemlere inanmıyor,idealsizliğin ve kaosun elçisi O. Tüm uğraşı tek bir noktada toplanıyor o da Sistem’in ne kadar zayıf olduğunu topluma göstermek.

İnsanların iyi ya da kötü hakkında hiç bir fikirleri yok sadece kendilerinin bile anlamadığı bir erdem için taraf olmuşlar, The Joker buna inanıyor ve film sonuna kadar bu argümanı destekliyor. O yüzden The Dark Knight herkes için arşivlik bir film olarak bir kahramanın değil bir anti-kahramanın mücadelesi olarak karşımıza çıkıyor.

Herkes The Joker’e tapıyor Batman’den ilham almıyoruz. Hatta canı cehenneme!

Sistemi temsil eden Batman’ın Kaos’u temsil eden The Joker’i durdurması imkansız. Çünkü kaosu durduramazsınız ve asla anlayamazsınız. O kendiliğinden gelir. Onunla mücadele edemezsiniz. Kurallarınız ya da erdemleriniz sizi kurtaramaz. Yaptığınız her plan Kaosu bırakın engellemeyi daha çok körükler.

The Joker bir kötü mü asla değil o zaten filmin içinde de belirtildiği gibi Batman’ı tamamlayan bir fikir. Sistemin olduğu her yerde bir The Joker olacaktır. The Joker zaten bunu söylüyor. “Sen beni tamamlıyorsun ” derken anlatmak istediği bu.Hangi açıdan tamamlıyor peki ? Batman de The Joker gibi sistemin varoluşunun doğal sonucu çünkü. Kurallar,erdemler,yasalar ve düzen eğer Batman’ın savunduğu gibi gerekli ve doğru olsaydı Batman’a gerek kalmazdı.Batman var ki The Joker var!..

Batman de gerekli The Joker’ göre, çünkü onun varlığı da aslında sistemin ortadan kaldırılması gerekliliğin bir ispatı. İkisi de toplumdan dışlanmışlar çünkü ikisi de bir şeyin farkında; Sistem ile ilgili ciddi bir sorun var. Anlaşamadıkları tek nokta Sistem’in ne olacağı sorusu?Batman Sistem kalsın hataları yönünü toplum düzeltir diyor, The Joker sistemin varlığı hata bırakalım insanlar onu çökertsin diyor ve mücadele başlıyor.

Ama Batman bir an olsun The Joker’i dinlemek yerine Sistemin Bekçiliğini yani Kara Şovalyeliğini seçiyor  çünkü o da anlayabilmiş değil Kaos ‘u.

Kaos insanları daha iyi bir yere getirir mi ? Suçu önler mi ?..

Batman’ın Kaos’a olan korkusu bu sebepten,sistem çarpık olabilir ama düzeltilirse insanlar iyiye meylederse Sistem huzur ve refahı sağlayacak. Gerekli olan sadece iyilik için biraz Umut.

Öyle mi peki ? Kesinlikle değil.

İnsanlara yeteri kadar şans ve acı verirseniz korkunç bir canavara dönüşmeleri an meselesidir. Kurallar,arkheler, erdemler, yasalar ve otorite bir anda pembe bir yalan olur herkes için. Bütün bunlar sadece bir ilüzyondan ibaret, inanmıyoruz ama inanıyormuş gibi yapıyoruz.Bu şakadan kurtulmamız lazım. 

Suçun varlığı aslında yasaların varlığına bağlıdır ve otoritenin olduğu her yerde suç olacaktır.

Kaos terimi hemen olumsuz çağrışımlarda bulundurmasın. İyi ve kötünün ne olacağını seçme hakkımız var değil mi ?

Ve Gothamlılar, Batman gibi,Sistem bozuk ama düzeltilebilir hala umut var diyerek onu onarmaya çalışarak değil The Joker gibi onun imhasını bir an önce sağlarlarsa iyi ya da kötü terimlerine ihtiyaç duymayacak ve adaletin gelmesini sağlayarak ancak huzuru bulacaklardır.

Çünkü iyi ve kötünün ne olacağı sorusu Sistem’in değil Kaos’un belirleyebileceği bir sorundur ve herkes iyi ile kötü arasında bir çizginin olmayacağını artık en azından Harvey Dent’ten öğrenebilir.

Tyler Durden’ın günümüz tüketim toplumunu topa tuttuğu Fight Club’ın DVD’sinin yanına,The Joker’in günümüz ahlak ve adalet anlayışına yeni bir bakış açısı getirdiği The Dark Knight filmini eklemeyi unutmayın. Ve üzerine yazın ” Introduce To A Little Anarchy “.

Bir ara The Joker, Harvey Dent ( Two Face ) ile konuşurken şu sözleri duyar gibi oldum;

” Ancak sahip olduğun her şeyi kaybettiğinde gerçekten özgür sayılırsın… Artık özgürsün Harvey Dent … ”

Kaos size yol göstersin !

Not; Girişteki uyarıya rağmen bu yazıyı okudunuz değil mi ?..

Elimden kitabı bıraktım ve tuvalete yöneldim!.. Arkamdan gelen adım seslerini umursamadım, yankı olmalıydı!.. Tuvaletin kapısından girerken göz ucuyla kalktığım yöne baktım; Bir şey mutfak tezgahına doğru geçti, büyük bir şey!.. Tuvalete girdim ve basurlu kıçımın izin verdiği kadarını klozetin ağzına sıçtım!.. Tuvaletten çıkıp salona geçtiğimde tezgahta kimse yoktu!..

Kitabı elime alıp okumaya devam ettim!.. Bedrettin amcam her şey kolay olsun demiş, çileden çıktığında “ben” demiş!.. Falan filan feşmekân; pek ulu bir adam değilmiş doğrusu!.. Yunanistan’da aynı dönem çıkan bir komün hareketi taklit etmiş!..Yan odadan yatak odasına geçti, başımı kaldırıp baktığımda hiçbir şey göremedim; çok hızlı koşuyordu!.. Yeniden kitabıma eğildim!.. Zihnimin oluşturduğu yanılgılara alışığım doğrusu ama bu yakın olanlar ürkütüyor!.. Uykudan uyanıp olmayan yengeci kendimden uzaklaştırmaya çalışmak hoş bir olay değil!.. Yatak odasından yan odaya geçti yeniden!..Sigaralarımı biri söndürmeden diğerini yakarak içmeye başladım!.. İlkinde de böyle olmuştu; ortaokul yıllarımdan ve hatta çocukluk yıllarımdan alışıktım ben buna!.. Sigaramı ilk kez konuştuğum ve dokunduğum hayalimde de böyle arda arda yakıyordum!.. Bunu psikiyatrlara anlatmadım; anlatmalı mıydım acaba? Yan odadan yatak odasına geçti!..

Kitabı bıraktım; ard arda sigara yakarak sakinleşmeye çalıştım!.. Bu seferkini kaybetmek kolay olmayacak; havlayacak köpekte yoktu!.. Bu zihin oyunundan çıkmanın en kolay yolu başka bir şeyden korkmak!.. Başka bir şeyden korkmak kendinizden korkmayı engelliyor!..

Gözlerimi yavaş yavaş kırpmaya çalıştım!.. Film havası vermeye çalışıyordum olaya!.. Hâlbuki sevmem böyle efektleri anlamsız gelir; birkaç film hariç filmin etkisi hakkında hiçbir şey yapmamıştır!.. Sesler geldi odadan; yerinde duramıyordu pezevenk!.. Bir sürü tur atmıştı; yatak odalarına geçecekti ama yolundan çekmiyordum gözlerimi!.. Tek kişilik bir diyalog başlattım;

- Korkma, senden ürküp bağırmam!..
Sigaradan bir fırt…
- Tüylü kızdan da korkmamıştım!..
Sigaradan bir fırt…
- Gel şuraya da muhabbet edelim. Sen benim yalnızlık takıntım olmalısın. İyi arkadaş olacağız eminim
Sigaradan derin 1 fırt…
- Neden yerinde durmuyorsun? Neden odadan odaya koşuyorsun?
Sigaradan 1 fırt…
- Uykum geliyor! Gel de biraz konuşalım!
Sigaradan 1 fırt…
- Sen biliyor musun bilmem ama hayal ürünü olduğunu biliyorum!.

Elim tam sigaradan fırt almaya gidiyordu ki çok yüksek tonda bir çığlık koptu!.. Korktum irkildim ama kulaklarımı kapatamadım; kapatsam da duyarım diye korktum!.. Tüylerimi sakinleştirecek bir ilaç bilmiyordum!.. Bu tiz ve yüksek çığlığın yalnızca bana özel olduğunu düşündüm, kapıma kimse dayanmadı!.. Çığlık durduğunda yatak odasına gidip bir battaniye aldım!.. Mutfakla birleşmiş salak salonumda uyuyacaktım!..

Bütün gece bir o tarafa bir bu tarafa koşup durdu!.. Bazen yakalıyordum onu, yanımdan geçerken yüzüme bakıyordu ve kesinlikle tanıdık bir yüzdü!.. 1-2 saat rahat uyuyabildim!.. Sabah kalktığımda sehpanın üzerinde bir yılan vardı; kafasını okşadım ve tuvalete gittim!.. Basur kıçımın izin verdiği kadar boku klozetin ağzına sıçtım!..

Yunan tanrılarının yarattığı en güzel varlık olarak bilinen narcissous ne bir periye ne de bir tanrıya aşk duyabilmektedir. Bu şımarık çocuk kendi güzelliği ile eş bir güzellik aramak gibi sonuçsuz bir uğraş içindedir.Onun kaderindeki temel nokta, güzelliğinin eşsizliği değil kendini bu denli abartılı beğenişidir. Bir gün bir gölün başına gelir, suda kendi aksini görür.Kendine o anda aşık olan Narcissous ömrü boyunca aradığı eşine sarılmak amacıyla göle atlar ve suda boğularak can verir. Bu mitolojik hikayeye gönderi amaçlı olarak kendi üzerine eğilmiş o hüzün sembölü çiçeğe nergis adı verilmiştir.Gel zaman git zaman grek-roma kültürü üzerine inşa edilen batı edebiyatı bu isimden yola çıkarak bir ruh hastalığına da bu mitolojik karakterin adını verecektir.

Yaygın olarak bilinen inancın tersine ( ki yaygın olarak bilinen ne varsa yanlış olma ihtimali her zaman yüksektir ) narsizm sadece kendini beğenmişlik değil. Bir hastalık,kendini olmadığı kadar abartılı görme durumu ( megalomania ) aşırı kendine düşkünlük, kendini aşırı önemseme, kendi ve kendisi dışında gördüğü her şeye karşı acımasız ve dogmatik bir öfke ve kıskançlık, her şeyi vermeden alabileceğine hakkı olduğuna dair kör bir inanç durumudur. Narsistin çevresi ile sevgi ile bütünleşebilmesi söz konusu değildir. O kendini dünyanın küçük merkezi sanar ve dünya onun çevresinde hizmet etmek,onun emirlerini dinlemek, düşüncelerini tasdiklemek zorundadır.Bu olmadığı zaman öfkelenir,kin tutar, intikam için fırsat kollar. Tinsel gaddarlıklarda bulunr. Tinsel gaddarlık sadizmin sinsi halidir.Sadist illa ki elinde kırbaçla insan demek değildir. Bir alaylı hareket, bir gülüş, bir soru, yapılan küçük düşürücü bir şaka bunların hepsi sadizme özgü davranışlardır ama tinsel gaddarlık hali daha pistir ve sadistin kendine gizlemesine yarar.

Sadizm, narsizm devamı.. Bunlar bir sinsile.. grip gibi..burun akması, baş ağrısı ve ateş… Narsizm,sadizm ve daha sonrası nekrofili… Nekrofili ise ölü sevicilik;yaşama artık hizmet etmeyen,kullanılıp yaşamsal sürecin dışına atılmış olanla haşır neşir olan,donuk,mat,cansız ve mekanik nesnelerden ilgi duyma durumu… Tribünlerdeki “ölmeye geldik” haykırışları, www.rotten.com fanatikleri,ölümü yücelten inanışlar hatta ” senin ölünü …” diye devam eden küfürler hepsi nekrofiliyi çağrıştırıyor.Tuhaf abartmayın demeyin,ciddiyim…

Tedavisi mevcut önce bu durum hastada mevcut ise bunu kabul etmesi bunu kabul etmesi sonra alışkanlıkların değişmesi gerekiyor.Ama çelişki bu ya narsistler öz benliklerni kusursuz gördükleri için bunu asla kabul etmeyeceklerdir.

Üçünde de sevgi yok,üçü de insanları nesneleri ikame edebilir durumda görür.

Var mı çevremizde böyle insanlar demeyin belki de bu insanlardan biri bizzat kendimiz olabiliriz.

 Barda içtiğim onca biradan sonra her yere işemeyi hak etmiş gibi bir kasıntıyla sokağa çıktım. Aslında yalpaladığımın ve salak saçma güldüğümün farkındaydım ancak umursamıyordum. İlk bulduğum köşeye işemek için hızlandım!.. İşemeye para vermek gibi bir niyetim yoktu, her yere işeme hakkımı da Mc donalds ya da Pizza hut’ın önünde kullanacaktım; müşteri memnuniyeti için!..  Ağaçlık bir parka girip bulduğum ilk kuytuda şarıl şarıl işedim. İşim bitip dönüp giderken bir inleme sesi geldi kulağıma; dönüp işediğim yere baktım. Sevişen bir çiftin üstüne işemişim!.. Ne fantezi ama?! “insanlar aklını kaşırdı bile!” deyip yoluma devam ettim!.. Çocukları olduğunda adam kadına soracak; “benden mi yoksa üstümüze işeyen heriftenmi?”

Yolda ayık yürüyorsam arkamı kollarım ama sarhoşken önümü bile kollamam!.. sağa sola çarptığımı hatırlıyorum; bomboş kaldırımda bunu başarmak yetenk ve yaklaşık 10 - 12 bira ister!. Yolumun devamını nasıl tamamlayacağımı bilmez halde oturduğumu da hatırlıyorum; ama buraya nasıl geldiğimi hatırlamıyorum!..

Aslında insanlar öldüğünde beyinleri ve sinir sistemi de ölmüştür ama benim şuan yaşadıklarım buna pek uymuyor. Gözlerim görmüyor, kulaklarım duymuyor ve dilim tat almıyor ama kalbim atarken yaşamam gereken acı hissetme ve düşünme işlevlerim yerinde duruyor; kalbim dahil felç olmuştum!.. Beni yüz üstü çevirdi ve pantolonumu sıyırdı ve bana tecavüz etti; bunları hissetmiş olmak yetmezmiş gibi birde bu işlem sırasında canımı yakamadı!.. Pipisi küçücüktü!.. Hayal kırıklığı yaşıyordum, ölü sevicilerin iri pipileri olduğunu düşünürdüm; öyle ki yaşayan hiçbir canlı kadın o pipiyi içine almak istememeliydi!.. Saatlerdir kısa kısa postalarla bana kayan bu herifinki gayet küçüktü..! Şansına da küsmeliydi; biraz kilolu olsam göğüslerim olabilirdi!.. Hoş halinden memnun olmalıydı ki defalarca yapabiliyordu!.. 5 ila 6 saat arası bana bilahare işledikten sonra beni yüz üstü çevirdi üstüme işemeye başladı!.. Üstüne işediğim adamdı sanırım ve şöyle diyordu büyük ihtimal; ” Ulan tam bulmuşum cillop gibi bir ceset işliyorum sen gel üstüme işe!.. Nasıl oluyormuş ha?!”

Neyse ki seans bitmişti, koku almıyordum ve görmüyordum; bu durumun pek anlamı yoktu yani!.. Donumun inik olduğunu görenleri de görmüyordum!.. Tatta almıyordum!.. ağzıma sıçmış olsa bile bir şey değişmezdi!..

Doğrusu öldüğünüzde başınıza gelecekler hakkında çok fazla teori var ama benim bu yaşadığım onlarında hiçbirine uymuyordu!.. Ne hissizdim ne bedenim dışında ne de canlı, yeniden doğmadığım da kesindi!..

Öldürülüp bir kuytuya atıldığınızda size ilk ulaşan şeylerden biri sokak hayvanları oluyor ve onlardan biri işeme aracımı kıtırdata kıtırdata yerken ben normalde bağırıp çağırmalıydım; hem korkudan hem acıdan hem de onsuz ne yapacağımı bilemezlikten!.. Ağzında işeme aracımı geveleyen it diğer yerlerimden de biraz nasiplendikten sonra çekip gitti anlaşılan ki acıların çeşidi değişti ve oranı azaldı ama şuan acı hissetmemek daha iyi olurdu!.. beynin ağlamasının nasıl bir his olduğunu anlamak güç oldu. Eğer gözleriniz ağlıyorsa acı çektiğiniz sanmayın ve beyninizin ağlamasını herhangi bir baş ağrısıyla da kıyaslamayın; resmen beyin kıvrımlarımın arasından su sızdı!.. Damarlarımı sıyırmak için verdiği uğraşı hiç unutmayacağım!? Ne diyorum ben? Bu durum ne kadar uzayabilir?.. Beynim çürüdüğünde yada kurtlar tarafından yendiğinde bitmeliyi. Sonuç olarak birlikte durmaları bir enerji oluşturuyor olmalıydı!. Köpeğin yediği parçaları da hissetmiyordum artık; midesinde değildim, doğayla da bütünleştiğim falan yoktu!..

5 nci günde kendime yaklaşanları zehirleyecek kadar çok kokuyor olmalıydım. Gözlerim sinekler tarafından yuva yapılmaya uygun bulunmuştu!.. Bu işin dönüşü varsa gözsüz olacaktı!.. Doğrusu farelere alınmıyordum; parmaklarımı yiyorlardı yada karnıma dalıyordular ama köpekler hala ciddi acılar veriyordu!.. çürüdükçe kurtuldum şerefsizlerden!.. Artık pek popüler sayılmam!.. Sinek kurtlarının karnımda ki coşkuları epey gıdıklıyordu!..

Ölü bedenime inceden inceye işleyen herifi affetmiştim; ama pipimi yiyen o köpeğe olan kinim öldükten sonra bile sürecekti!.. Bu öldüğünü unutarak düşünme meselesi epey anlamsız ama olur olmaz gelişiyor. Şu beynin çalışması durumuna gelince sanırım yaşarken yeterince kullanmadığım için şuan kullanım süresi dolmamış bir makine gibi işliyor ve son hücreye kadar da çalışacak!.. Bu tehlikeli aslında; bir şeyler beynimi yerse o zaman benden epey sayıda ben olacak!..  İşte ölüydüm; ne bir şeyim eksildi ne de bir şeyim arttı!..

Artık vücudumun her yerini hissetmiyorum. 2 haftayı aşkındır buradayım. Bu gün sanki beni bulacaklarmış gibi bir his var içimde!.. Hatta bu dokunanlar insan sanki!.. Beni buldular!.. sarsıntıdan belli taşınıyorum; ileri geri gidiyorum, sağa sola salınıyorum!.. Adamım kimliğim pantolonun sağ arka cebinde elini sokarken tiksinme hakkına sahipsin ama annemi bulmak için önce oraya elini sokmalısın!.. Annemi bulun ve bana getirin, onu son kez hissetmek istiyorum; sonra bu boka dönmüş vücuda istediğinizi yapabilirsiniz!.. Beni morga götürün adamım, morgun soğukluğunu iyi ayarlayın. Bu durum annem gelinceye kadar devam etmeli!..

Morgda

.mına kodumun morgu buz gibi!.. Annem nerde kaldı? Bir anne ısmarladım her tarafımı mıncıkladınız ama anne piyasada yok. Sinek kurtlarını da temizlediler artık gıdıklamıyorlar. Beni bir sıcağa çıkarıp soğuğa sokmalarından şunu anlıyorum ki otopsi yapılıyor!.. Kafamı elliyorlar sağa sola dönüyorum ve içim açılıp duruyor. Demek böyle oluyormuş; doktor bakıyorsa çıplaklığın bir anlamı yok!.. Benden önce kaç göte elini soktu acaba!.. Sağlığa uygun mu acaba; ne bileyim biraz beyin birazda sinir hücresiyim ne kadar bağışıklığım olabilir ki!.. Çükümü köpek kopardı bana inceden işleyen adamın bir suçu yok bu konuda, o beni bıraktığında yalnızca üstüme işenmişti. Sapığı bırakıp köpeği yakalayın; şerefsiz aldı bizim ufaklığı çekti gitti. Eldiven takmadan dokunmazlar bana artık!.. Kadın var mı aralarında acaba; şöyle ellerini üstümde gezdirdiğinde şuan yerinde olmayan uzvumun etkileneceği bir hatun?!

Her şeyin anlamı kaçıyor, (rengi kaçmış, tadı kaçmıştan türettim) Beni öldürdüler, beni çıplak gördüler, saatlerce tecavüz ettiler, pipim yerinde değil ve ben bunların hiçbirini önemsemiyorum!.. Sanırım annem geldi yanağım ıslanıyor!.. Ben ağlayamayacağıma göre annem geldi!.. Ağlama lem ne dedim ben sana bir şey olursa organlar direk bağış!.. Anam organ kalmadı ama olsun sen biraz dokunsan bana çok iyi hissedeceğim kendimi!.. hıh şöyle!.. Sarıl ağla ohhhhhh!.. Hiçbir şeyin anlamı yok anne; kız arkadaşım ilişkinin bittiğine karar vermiş, babama sayısaldan 2 milyon vurmuş bana ne!? Kımıldayamadığım gerçeği felçten ağır ama umursanası değil!. Sanırım ölümden sonraki yaşamım bu benim!.. Napalım elin oğlu cennete falan gidiyor bize kalan bu oldu; ama bu vücutta böyle durdukça iyice nihilistleşiyorum her dakika varlık anlamsızlaşıyor!..

Televizyon izlerdim, bilgisayarda oyun oynar, porno bakıp 31 çekerdim!.. Müzik dinlerdim; yemeklerin tadını ve şarkıların sesini hala hatırlıyorum!.. Beni mezara atmak için geç kalmadınız mı? Hadi atın mezara çürüyeyim artık yeter “var” olduğum; “yok” olmak istiyorum. Hiçbir şey duymuyor, göremiyor, tadamıyorum ama şu halimle bile birkaç doktor tavladım sanırım; elimle yapabildiklerime inanamazsınız hanımlar ama artık farelerden kalanlarla idare etmelisiniz.

Mezarda

Günlerdir morgdaydım!.. Demin beni çok sarstılar; mezara taşımış olmalılar!.. Arkamdan kaç kişi ağlıyor acaba? Hiç aramadığım onlarca arkadaşımda geldi mi mezarımın başına?.. Kusura bakmayın  çocuklar; inanın aramak istemişimdir (özellikle verme ihtimali olan hatunları) ama huy işte işim düşmediyse aramam!.. Bu arada üreme konusunda ki bu ısrarım arkamdan hiçbir şey bırakmamamdan olsa gerek!.. Abaza avuntusu benim ki; bu konunun imkânsızlığına ikna oldu yani!.. Şimdi iki bira kötü olmazdı!.. Rica etsem biri beyni biraz alkol dökebilir mi? Bira ya da şarap olması tercihimdir..! Aha da sarsıldım yine; offfff canım yandı ulan yavaş olun!..çok sarsmayın son yolculuğumuza olsun dinlenmiş gidelim soğuk burası bre!.. Toprak ta mı soğuk oluyor, morgdan yeterince bıkmıştım!.. Sonsuz yolculuğa hoş geldiniz; yok olmak için yanıp tutuşuyorum!.. Aslında benden kadavra yapsalar tüm suçlarımın cezasını çekecek kadar işkence çekerdim!.. Yalnız başıma yaptığım bu konuşma dahi ızdırap verici!.. Ama hep şanslı bir köpektim ve bu işkence de bitecek!.. Şu her saçma filme konu olmuş olan film şeridi nerde? Geçmedi film şeridi falan!.. Sızmışken öldürdüler beni ondan mı acaba; gördüm hatırlamıyorum!..

Şimdi üstüne toprak atarken hiçe saydığınız şu beyni bir kavanozda olsun yaşatmayı ve konuşturmayı başarsanız neler anlatırdım size neler?!.. İnanılmaz aptallığınızı anlatmak için ansiklopedi yazardım!.. Her kelimenin anlamsızlığını anlatmak için bir şeyler söyleyebilirim!.. Bulamadıklarıma “sonuçta öleceksin” deyip bırakırdım!.. “yok” olabilmek için can atıyorum; para, pul, kadınlar tırmalayın siz ben öldüm kurtuldum!.. Siz ölümden sonrası için yatırım yapadurun ben yok olmanın tadını çıkaracağım!..

Son saatlerim yaklaşıyor!.. sinir sistemimden hiç tepki yok; bağ her neydi ise artık öyle bir bağ yok!.. sağ olsun fareler solucanlar falan burada da yalnız bırakmadılar beni!.. Arkamda nasıl bir iz bıraktım acaba?! Yok olmak üzereyim; mistik bir şey değilmiş gayet sade ve imkanlı!.. Koparılan parçalarımı hissetmiyorum demek ki bu dünyayla sonsuza ulaşmayacağım!.. Öyle olsaydı işkencem çok büyük olurdu; parçam güzel bir kadının kulağında çiçek öbür parçam geri dönüşümlü olmasına rağmen deliğe atılan tuvalet kağıdı!..

Artık tekhücreli bir hayvanım!.. Birazdan bu parçada çürüyüp geri dönüşümsüz bir şekilde tahrip olacak ve ben yok olacağım!.. “Ben” diye bir şey olmaması ne güzel bir duyguymuş!.. Fareler etimi yemiyor artık; çok canım sıkılıyordu son günlerde!.. Aha da bir şey oluyor; good bye Vietnam!..

119. dakikada golü attılar, kazandık zannettiler… Bitime sadece saniyeler vardı. Ama Çılgın Türkler her zamanki gibi yenilgiyi kabullenmedi. Semih’in füzesi maçı penaltılara götürdü, EURO 96’nın rövanşı 2008’de alındı. Tarih yazdık, yarı finaldeyiz. Pardon ama sıradaki kimdi?

Çılgın Türkler 3

Önce İsviçre, sonra Çek Cumhuriyeti, şimdi de Hırvatistan maçı… Yine geriye düşen Ay-Yıldızlılar pes etmedi, Türkiye’yi sevince boğdu.

Gelelim bizim buradaki hayata:

Neler olmadı neleri duymadık ki:

1. En güzeliyle başlıyorum tabi ki Ömer Amca arabayla gelip Kırmızı-Beyaz çektiren abimizin alkolünde etkisiyle ‘En Büyük Türkiye’ kısmında ‘ooooo’ diye bağırması Ömer Amca’nın :’Çocuklar ne gösterdiniz adama da öyle ooo diye bağırdı’ deyip yarım saat yarıla yarıla gülmemizle başlamıştı işte.Uzun zamandır böyle gülmemiştim sağol Ömer Amca.
2. Sıra geldi Ersen’e geçen arabalardan alkış gelmeyince Ersen(Sarı) o müthiş sözü söyledi ’Abi biz de Türk’üz’.Bunun üstüne de Ömer Amca yine boş geçmedi ’Yok Ersen onlar seni Moldovalı zannetti herhalde’ dedi ve biz yine koptum tekrar sağol Ömer Amca.
3. Aynı coşkuyu yaşıyorsunuz,aynı şeyleri paylaşıyorsunuz,aynı dili konuşuyorsunuz,aynı milli marşı söylüyorsunuz ve aynı bayrağı birbirinizden çalıyorsunuz evet bu da oldu.Özgür’ün daha doğrusu binanın bayrağı çalındı.Avucumuzun içinden kayıp gitti.Serdar’ın da dediği gibi ’Hayırlısı Olsun Kardeş’.
4. Baş köşemizde yine Ömer Amca var.Bir Kırmızı-Beyaz deyişi vardı ki ne siz sorun ne de ben söyleyeyim anlatılmaz yaşanır derler ya aynen öyle işte.
5. Bir teyzem vardı ki kutlamalarda dünyadaki en güzel manzaradan bile güzeldi.Yaklaşık 70-75 yaşlarında(belki daha fazla) ki o güzel teyzem oğlunun arabasından indi ve elinde Türk bayrağıyla neredeyse göz yaşlarını tutamadı.Bizimle beraber Türkiye diye bağırdı bizde boş durmadık tabi ki ve ‘Babaanne’ diye bağırdık.Eğer bu ülke hala ayaktaysa bu senin gibi annelerimizin sayesindedir.
6. Ah Özgür ah bayrağı çalan adamlar senin küfürlerinden kaçamadı onlar nelerdi öyle ya yaratıcılıkta sınır tanımadın ‘Ekmeksizlerden İbnenin piçlerine kadar’ isteyince baya yaratıcı olunabildiğini tekrar gösterdin bize sen de sağol.(Bir ara seni Serdarla kapıştırmayı bile düşünmedim desem yalan olur.)
7. Özgür,Özgür,Özgür off ya babalı oğullu kopardınız bizi Allah sizden razı olsun.Malumunuz artık hepimizin bildiği bayrağımız çalındı özgürde boş durmadı ve gözlerini dört açtı geçen arabalara bakıyor belki bayrağı görürüm diye ve uzaktan gelen bir arabadan bizim bayrağın boyutlarından bir bayrak gördü ve tam bayrağı adamlardan alacakken yanlış kişi olduklarını anladı ve bir anda Türkiye diye bağırmaya başladı maksat çevir kazı yanmasın!
8. Milli marştan kaçılır mı? Eğer olayın içinde alkollü bir kuru temizlemeci(Dry cleaner Sümüklü kardeşim Mamo için) ve Ersen varsa cevap tabi ki evet olmalı.İşte diyalog böyle gelişti: Alkollü ağabeyimiz elinde birasıyla arabadan indi ilk Ersen’i gördü(Belki de Ersen çok sarı olduğundan karanlıkta parladı ve dikkat çekti.) ‘Hadi Milli Marşı söylüyoruz’ Ersen:Sen başla abi dedi. Ama abim alkolünde etkisiyle bizim sarıya atar yaptı ve ‘Sen başlasana’ demesiyle Ersen’in ortadan kaybolması bir oldu.
9. Bu arada Özgür’ün çalınan bayrağımızın peşinden koşarken ezilme tehlikesi geçirmesini de unutmadık herhalde dünkü Cuma sonrası Sivasda ki camilere yaptığı ‘büyük’ yardım sayesinde ezilmekten kurtuldu.’Sadaka Dinin Temelidir.’
10. Bunu da söylemeden bitiremeyeceğim:Bu aile ne böyle ya Beyazdan daha çok güldürdüler beni dün bir çocuk var ki Özgür’ün peşinden emin adımlarla gidiyor evet Özgür’ün süper hiper-aktif kardeşi Ayhan bu ne küfür bu ne hareketlilik bu yaşta Ayhan!

Geçen 120 dakikayı,penaltıları ve içimizdeki coşkuyu anlatmaya bu 10 madde tabi ki yetmez ama orada bulunan ve benimle beraber bu anı yaşayan ,yaşayamayan bütün arkadaşlarıma bana unutamayacağım bir anı daha bıraktıkları için sonsuz teşekkür ediyorum.

NE MUTLU TÜRKÜM DİYENE

Birinci perde:

A: nerde kaldın?..
B: geldim iste!.
A: aldın mı içkiyi, çerezi? Tembihlemedim; aklına geldi mi?
B: aldım aldım!.. her bir yarrağı aldım!..

İkinci perde:

B: bu ne?
A: o eski bir dosttan hatıra!
B: ne olum bu?
A: şurasına bas!..
B: bastık bakam!.
A: iste böyle ışık saçıyor; şu bardağı doldursana!..
B: olum ne diye aldı lan bunu sana?
A: eğleneyim diye?
B: eğlendin mi?
A: hayır!..

3 ncü perde:

A: n’oldu hatunla aran epey açık herhalde!..
B: hayır çok iyi gidiyoruz.
A: nasıl yani? İki saattir içiyoruz ama hatun hakkında tek kelam etmedin!..
B: tamam iste olum!.. hatunla aram iyi neyini anlatayım?!..
A: haklısın!..

Dördüncü perde:

B: senin bir ara küçük bir gezi planın vardı n’oldu?
A: çıktım!.. küçüktü söylediğin gibi; bitirdim döndüm!..
B: eee ne oldu?
A: bir yarrak olmadı. Para harcadım!..
B: iyi bari, bir dahaki sefere beni de al yanına!..
A: iyi olur. en azından benden daha şanslısın!..
B: nasıl yani?
A: baksana, yolunda giden bir ilişkin ve sabit gelirin var!..

Besinci perde:

A: abi sizin bu kamil var ya!.
B: var evet!..
A: nerden buluyor o kadar karıyı!..
B: hiçbirine “karı” demiyor!..

6 yinci perde:

A: abi valla gözlerimle gördüm!.. hülyayla senem lezbiyen abi!.. hıyarla neyinde fantezi yapıyorlarmış!..
B: sende ipinesin olum!..
A: yoklan valla yalnızca abazanım!.. elime bir hatun verseler parçalarım!..
B: o yüzden vermiyorlar!..

YeDiYiNCi perde:

A: baba içki bitti!.. uyusak artık!.. yordun hissettim kendimi!..
B: olur baba!.. ben burada kanepede yatarım!..
A: bende!..

Sonsuzuncu perde:

A: baba!..
B: efendim?
A: 11 yıldır seni tanıyorum!.. en iyi dostumsun!..
B: inan bana o hediyeden bana alırsan yegane katilin olurum!..

Gülüşürler!..

Yine öylesine bir gündü işte..! (günlüğe bile farklı bir şey yazamıyordum) Okula gitmiş derslere girmiş ve eve dönüş yolunu tutmuştum. Ortaokulda bu yürüme yolu çok kullanırdık; sabah okul servisiyle gider akşam yürüyerek dönerdik.(yol parasıyla abur cubur veya sigara aldığımızdan olacak) Cinsel organımla olan gerçek ilişkimin yeni tamamlandığı günlerdi. Dağ yolu dediğimiz patikadan eve çıkıyordum. Yerden topladığım sigaraları içiyordum. Sigaraya yeni başlayanların başına gelir bu başınız döner ve mideniz bulanır; ben ilk sigaralarımı kusmakla geçirmiştim!.. Sigara nasıl bir kafa yaptıysa yere oturdum; bir tane daha yaktım. Ayağa kalmaya yeltendim ama olmadı! uzaktan bir şeyler göründü, ne olduğunu çözemiyordum(biraz korktuğumu da itiraf etmem lazım) köpek yada domuz olabilirdi, güzeldi; yüzü vardı ama kuyruğu da, saçları vardı ama dört ayaklıydı!.. Yanıma iyice yaklaştı, ön bacaklarından birinin el olduğunu fark ettim. Yanıma çömeldi, elini uzatıp sigaramı istedi, yanan sigarayı verdim; cebimden yenisini çıkarıp yaktım. O bir yandan sigarasını içiyor bir yandan da bir şeyler konuşuyordu. Uzun bir süre sonra fark ettim ki benim dilimde konuşmuyordu ama onu anlıyordum. Kendini, Sorunlarını, İnsanların ondan korktuğunu anlattı. Sigarası bitti. Cebimden bir tane daha çıkartıp verdim; kibriti alıp patisinin altına sıkıştırdı, eliyle çekip yaktı. Anlatmaya devam etti; birinden hoşlanırmış; bir insanoğlundan, onu görünce kendinden korkmayacağını düşünüyormuş. Aylardır buradan geçerken onu takip ediyormuş. Ne olursa olsun karşısına çıkmaya karar vermiş. Korkmasından korkmuş, umduğu ama beklemediği bir tepki vermiş insan oğlu; ondan korkmamış. İnsan oğluyla oturup sigara içmişler.

“sen cin misin?” diye sordum;(o zamanlar bana dinsel korkular yüklemek için anlatılan bilinçsiz öykülerden çok etkilenmiştim!..) Onu da uzun uzun anlattı; bir mutasyon bozukluğu, cin falan değilmiş ama insanlar ve hatta ailesi bile onu kabul edememiş(zaten aileler düzgün olma hastasıdır!.. Bir şey yanlış giderse mirastan olursun)

“İstersen bana dokun. tüylerim yüzüm kuyruğum hepsi gerçek!..” dedi..! dokundum!.. gerçekti; o kadar gerçekti ki elimi üstünden alamadım. Sigara elimi yakınca salladım. Biraz tedirgin, biraz korkmuş salladım; gülümsedi, yüzü ay gibi aydınlık, tüyleri de uzay gibi karanlık. Bir sigara daha yaktım.emindim ki sigara bittiğinde ayılacaktım, bu sigara içme olayının bitmesiyle gitmesinden korktum yani.
Konuşuyordu; çok güzel konuşuyordu. (Sigaranın ilk etkisi geçtiğinde her şey normale dönmeye başlar!..) Ben pek bir şey anlamamaya başlamıştım; ama dinliyordum. Sigaraya kesinti vermiyordum. Bu sırtüstü yattığımda gördüğüm kâbuslar gibiydi; bitmesinler diye uyansam da gözlerimi açmam, kâbusta kör olurum ama bir süre sonra kâbus devam eder.

Gitmem gerektiğini söyledim (hala ailemle yaşıyordum) yegane elini dizime koyup suratıma dikildi. İrkilmedim, istedim ve bir öpücük kondurdu. Kadınlar ne olursa, nasıl görünürse, nasıl yaşarsa fark etmez bunu yapınca masum ve güzel görünüyor.

Bir havlama sesi duydum; o da duydu. Arkasına döndü ve suratının değiştiğini fark ettim. Bir canavar edası girdi yüzüne. Bir şeylerin bölündüğünü fark eden her kadın gibi kızmıştı ve değişmişti. Bana dönüp “git” diye emretti. Ben her şeyi bırakıp kaçtım. Biraz aklım başıma toplanınca çantasız eve gitmenin “azar” anlamına geldiğini anladım.(her hafta 1-2 kere yaşıyordum bunu!..) geri döndüm (orda olmasını istiyordum; beni beklemesini) hiçbir şey yoktu. Sigara izmaritleri bile tek noktada öbek olmuştu; 2 öbek olmalıydı ama yoktu. Çantamı alıp yine koşar-kaçar uzaklaştım. Hikâye garip ve anlatmaya değerdi ama bu hikâyeyi anlatınca imamın suratıma tükürüp dua okuyacağı geldi gözümün önüne. Müslüman işi günah çıkarmayı sevmem, ta o zaman bile sevmezdim.

Onu unutmadım; anlatmadım da!.. Çirkinin güzelliğini ve yeniden çirkinleşmesini; çok güzeldi sanırım yada öyle hatırlamak istiyorum.

Şimdi bana sigarayı bırak diyorlar. Herhalde sigaradan gırtlak kanseri olsam boğazıma boru taksalar ve mikrofonla konuşsam yinede -o borudan sokup- sigara içerim..!

Bu gün bunları yazarken uykusuz geçirdiğim günler pek anımsanır gelmiyor. Günleri yanlış yazmış olabilirim ama yaşadım diye hatırladıklarım bunlar.

İçersin hesapsızca sanki bitmeyecekmiş gibi
Kör olur gözlerin, hapsolur ruhun şişeye
Düşünemezsin artık yoktur bir çıkış yolun
Ya beklersin gerçeklerin sarhoşluğunla birlikte hayallerini de götürmesini
Ya da atarsın kendini sarhoşluğun kollarına izlersin seni rezil etmesini
Hayallerin seni o zalime sürükler

Hayallerin sonu hep gözyaşı gerçeklerinki ise çok acı
Aşk bir hastalıksa bulunamamış bulunamazda ilacı

Cahit Külebi

Yalnızlık sensizlik olmuş biz bin olsak ne yazar
Şu deli gönül bir sen için gönlündeki bini yakar
Gün gelir çağlayan olur gurur, gün gelir dibe vurur
Ararken başka kalpte mutluluğu
Gün gelir bedbaht olur

Benim ufak tefek şeylere örnek vermem gerek galiba. Mesela; annem benim için yaptıklarını gerçekten fedakâr olduğu için mi yapıyor yoksa kendi egolarını tatmin etmek için mi? Düşünüyorum da bu örnekten tüme varım mı yapsam tümden gelim mi? İşte daha örneğimi açıklayamadan karşıma bir çelişki çıkıverdi. Bu kararsızlıktır aslında. Demek ki çelişki kararsızlığı doğuruyor. Öyleyse benim sorunum hangi yoldan gideceğimi, hangisine inanacağımı, hangisini tercih edeceğimi bilememek. Peki, birini seçtim diyelim ki; o zaman dar kafalı bir insan gibi görünmez miyim? Zaman zaman bu tercihlerimi değiştirsem bana dönek ya da kişiliğini tamamlayamamış demezler mi? Farkındayım, kişiliğimi tamamlayamadım. Ama en azından dosta düşmana karşı tamamlamış gibi görünmek gerekir. Yoksa toplum dediğimiz olgu beni dışlar. O zaman ebeveynlerim benden utanır. Bir de şu var, ben kişiliğimi tamamlamış gibi görünebiliyorsam, başkaları neden yapamasın? Ortalama bir insan olduğumu kabul edersek bu noktada, demek ki toplumun çok büyük bir kısmı aslında kişiliğini tamamlamış gibi görünmekte. O zaman neden dürüst olup kişiliğini tamamlamış kişileri kurduğumuz toplumdan dışlamıyoruz? Bu noktada tıkanıyorum işte. Bu dediklerim ancak hayaldir. Zira böyle gelmiş böyle gidecek zihniyeti böyle gelmiştir böyle gidecektir. Kesinlikle hayaldir. Zira bu yazdıklarım daha çok bir delinin veya şizofren olma olasılığı yüksek bir insanın yazdığı yazı gibi duruyor. Olmayacağım ne malum tabi.

Beni üzen bu düşündüklerim değil. Bunları düşünüp normal insanlarmış gibi hayatımı sürdürmem. Belki de bütün insanlar aynı şekilde düşünüyor ama benim gibi olur olmaz yerde açıklamadıkları için normalmiş gibi duruyor. Ya da gerçekten düşünmüyorlar, düşünmedikleri için rahat yaşıyorlar. Yani en azından sorunların kaynağına inme gibi bir zahmete girmiyorlar. İşte bir çelişki daha; herkes gibi bir insan mıyım, yoksa deliriyor muyum?

Bu yazıyı tamamlamalıyım. Bir sonuç gerek galiba buraya. Ama anlatacak çok şeyim varken bu çelişkili düşünceler bir düğüm oluşturuyor ve kelimelerin çıkmasına izin vermiyor. O zaman şöyle bitirelim: inandığın kadar varsın. Nerdeyse hiçbir şeye inanmayan biri olarak, son sözüm beni yok sayın.

Ayın Gündüz aydınlığında oynadım mutsuz oyunlarımı
Yıldızlar göstermedi suçlu yüzümü, güneş veda ederken
Sevişmelerim oldu ürkütücü çığlıklarımla biten
Öpüşmelerim oldu diş aralarımı temizlediğim

7 yıl geçiyor, hala yakışıklı mıyım tabutumda?
Çörek otları serpiştirilmis yüzüme akacak mı gözyaşın?

Bende bilmiyorum.

Ne kadar sürer bu keder…

Sanki lanet üzerime yağıyor

Akıp gidiyor ellerimden

Umutsuzca kader

Ben yorgun, ben mutsuz

Sen yoksun,sen bende…

Ömür geçiyor niye diye diye

Ahlar ediyorum lanetli kadere

Bu isyan bu sitem

Bilmiyorum, bulamıyorum,

Kime ne yaptım diye…

Ben sadece çırpınıyorum.

Kaderimi aşmaya,

Sana ulaşmaya,

Gözlerine değmeye.

Bu kaçıncı çalan kapımı?

Ve bu kaçıncı sen olmayan…?

Mutluluk ne kadar uzağımızdan geçti?

Asla bilinmeyecek!

İçimdeki melek sana dua edecek…

BEKLE!….

Gözlerimin akını göstermiyor aynalar; ne kadar yakınlaşırsam daha bir uzağa gidiyor, bana benzeyen bir ceset sana benzeyen duygularla. Sonu gelmeyecek ağlamalara başlamak istemiyorum veya istemiyorum umutlarımı kaybetmeyi her bir gözyaşına yüklediğim. İçime çektiğim nikotinin beni tatmin edememesinden bıktım. Başka teşebbüsler eşittir sana daha bir uzak kalmak, hayallere dalıp tüm hayatımı planlamak; yine yeniden en baştan başlamak zorunda kalmak Everest’in sekiz bininci metresindeyken.

Sorun bedenimi boşluğa bırakmak değil. Sorun; yerçekimi ile hava sürtünmesi etkisinde yıpranacak kendimi tanımlayamamış duygularım, ya da nefret ettiğim alışkanlığım yalnızlığın bedenimden çıkması…Sokakta gördüğün aç kediyi doyurduktan sonra senden kaçması yalnızlığı kör bir kuyuya atmak. Sonra da elindeki ciğer-ekmeğe acı acı miyavlayarak sana dönmesi kendini aynı boşluğa bırakmak.

Gözlerinin içine manasızca dalıp; yüreğine geldiğimde haykırmaktı kurtuluş; koridorda yankılanan eski bir sesi… Ben gidemedim varacağım yere, sen ise beklemedim dumanını gördüğün buharlı treni, ben oradayken sen başka bir oradaydın.

Gecenin gelmesini istemeyen mavi bir lale ve gece ile tanışamamış bir yarasa veya geceleri susmak bilmeyen martı çığlıkları… Her şey gece başlıyor oysa, günün analizi ve yastığa dökülmüş birkaç tel saçının kokusu.

Çamura yuvarlanan bir kediyi kurularken çıkardığı sesti; gecikmiş bir hasretin feryadını ve hüznünü en anlamlı ritimde yaşadığım. Dedim ya az geliyor her şey, biraz biraz bir şey, biraz biraz da yüreğin -yanımda hissettiğim-. Her soğuk havada titreyen bir kedi olmayı düşledim.

Her defasında biraz daha yoruldu hasretim ve ellerime o kadar alıştı ki kalem, bırakamaz oldu beni; benim ise o kadar gücüm yoktu. Bir okyanusu –bir kıyısından başlayıp- kızıl bir mürekkebe boyamaktı düşüncem. Sonra bir gece bildiğim bir sokağa gelip o apartman katındaki – hani seni bırakıpta arazi olduğum, ardıma bile bak(a)madan – odanın penceresine yerleştirecektim kızıllığı… Güneşin tan zamanı böyle kızgın doğuşuna şaşıracak ve perdelere yönelecektin. İlk perdesi açıldığında oyunun sen orada olmayacaktın kopup yüreğime işleyecektin belki de… Penceresiz bir odanın önünde bekledim gecelerce. Umutlarımı kül tablalarında söndürmeye mahkum ettin beni bu gece, az mı yalan söylemedim kadehi doldurana bu son diye. Her boşalan bardağı kustum gözlerimde ve sen bakıpta mutlu olalım diyeceğin yere nedenlerini sordun mutsuzluğun; gülmek yerine, kendini bana teslim etmek yerine boynumu büktün her gece. Uykuya hasret bir çocuğu büyüttün bilmeden.

Hangi birisinin insan olduğunu ayırt etmek zorunda kaldığım iklimde bir tek şeyin olmasını istedim belki de, anlaşılamayan bir yolculuğa da ben çıkmalıydım.Ama nasıl? Ya orası da umut ettiğim gibi değilse başka diyarlara göç etmeye ne gerek var. Senin teninin tüm kıvrımlarını çizemeyeceksem yüreğime veya balığa çıkamayacaksam babamla. Uyandığımda vaadettiğin o gülü koklayamayacaksam. Dalgalara benzetiyorum kendimi isyankar dalgalara –ama hala istedikleri şeyin farkına varamayan- ölüm ile yaşam arasında, tek bir şey gerekiyor durulmak için hani o hep eksik kalan; biraz biraz her şey, biraz biraz bir şey, biraz biraz da ellerin…

Mutluluğu istediğim her an, bir hiç elde ettim kendim gibi sonunda, ama bir gün perdesi açılmayan o odada kendimden soyutladığım dışarısını merak eder oldum. Uykusuz başlayan gecenin sabahında umut dolu bir yüreğimi aynadaki gözleri(n)mde izledim. Aylarca açılmayan perdeye yönelmekti bana anlamsız gelen. Yanlışlıkla açtığım pencereden odama giren sol kanadında siyah noktası olan beyaz bir kelebek elime kondu ve öylesine durdu hiç hareket etmeden; sanki bana bir şeyler söylemek istercesine. İçimde tükettiğim özgürlüğün kıvılcımlarını hissettim. Kovmak için salladığım diğer elime tepki verme zahmetinde bile bulunmadı; oysa, her etkiye bir tepki verilmeliydi. Sadece ‘Dinle !!’ dedi, ‘Kulaklarını sımsıkı kapat ve sadece dinle çok uzaklardan sana doğru gelen, senin için yollanan rüzgarla karışık toprak kokusunu’. Zordu inanmak; odamı koruyan perdenin üzerine vuran ışığı adını koyamadığım bir karanlığa yolcu etmiştim, aylar önce.

İnanmak mı zor; yoksa, içimde ölümlerini büyük ve bir o kadar acı bir zevkle izlediğim eski oluşumlar tanımlayamama korkusu mu var? Cevap ver bana şimdi ben bulamadım bir çıkış yolu. Hadi dokun yüreğime ve söyle nedensiz karamsarlık bürümüş dünyamın nasıl olması gerektiğini. Algılama eksikliği mi , mutluluk eksikliği mi bu çıkmaz sokağın sonundaki tabela. O

Ben mi başaramadım
Yoksa bana hiç hak tanımadın mı
Neden bu anlamsız yaşantıya
Sürükledin ruhumla bedenimi
Suçsuz bebek çığlıklarıyla
Neden beni getirdin bu dünyaya
Hiç mutlu olmadan düştüm yollara
Neden söyle sakladın umutlarımı
Göz yaşlarımın tadı yok artık

Beş dakika sevişme
Beş dakika sürtüşme
Ve hastahane koridorlarında yankılanan
Suçsuz bebek çığlıklarım

Ondan değil sandım uyuyamayışımı, onu bunu aramamı, bulmaca çözmemi. Onu arıyormuş meğer içimin bir yeri saatlerdir.

Mantıksal… Duygusal… Kafam karışık, gönlüm karışık…. Beni böyle kabul etsin istedim, çok şey mi istedim?

İnsanlara anlatamıyorum derdimi. Biliyorum benim suçum. Öğretmek, anlatmak benim işim ama yanlış meslek seçtiğimi yeni farkediyorum. Ben gerçekçilik diyorum, onlar umutsuzluk demekte ısrar ediyorlar. Ya gerçek olan tek şey umudun olmadığıysa?

Biliyorum, aramayacaksın beni. Ben de seni aramayacağım. Kaçacağım senden, görmeyeceğim bir daha. Yaşıyor musun, öldün mü haberim bile olmayacak. Sonra insanlar gelecek, kapının dışında duran. Sonra gidecekler. Sonra biri gelecekkapıdan giren, sonra o da çıkıp gidecek. Sonra yine insnalar gelecek kapının dışında duran…

Böyle devam edecek. Ben yorulucağım. Dinleneceğim. Şarj olacağım. Devam edeceğim. kapının bu tarafında duran insanlar da gidecek bir bir. sonra yalnızlığımla başbaşa kalcağım. ‘Ne oldu bana?’ diyeceğim. Cevap yok…

Çok mu şey istedim? Şu yalnızlığımın bir kenarında dur istedim. Haklısın, çok şey istedim. Çünkü tek yalnız insan benim, içi çelişkilerle dolu olan tek insan benim. Haklısın, bunları hiç düşünmeden yaşayan insanlar var. Onlara gideceksin. Düşüncesiz, ruhsuz ama sorunsuz bir hayat geçireceksin.

Haklısın, seni bunlardan mahrum edemem. Yoluna taş koyamam. Çekilip kenara gitmeni izlemeliyim. İçimden sarılmak gelse de, ‘gitme!’ demek gelse de, ’sokak soğuk’ diye haykırmak gelse de güle güle….

Çok uzun zaman oldu yazmayalı. Yazmak gelmedi içimden. Artık bir yere boşaltmak zor geliyor düşüncelerimi. Onları bir çarkın her dişlisine diziyorum, dönüp duruyorlar.

Anlatmak istediğim şey Nietzsche. ‘İlişki güç mücadelesindne başka bir şey değildir.’ der Nietzsche. Haklı sanırım. Mücadele edemiyorsun olmuyor, yürümüyor. Mücadele etmeye çalıştığında karşındaki boyun eğiyorsa sinirlerin bozuluyor, ‘bitsin’ diyorsun. Mücadele ettiğinde ‘tamam, olmuyor işte,anlaşamıyoruz.’ deyip pes edip yine bitiriyorsun. Bir ortası yok bunun. ne yaparsan yap bitiyor.

‘Aşığız biz birbirimize!’ yalanın önde gideni. Bu kadar komik başka bir cümle yoktur herhalde yeryüzünde. Sizin ‘aşk’ dediğinize biz ’salaklık, kölelik, sıradanlık’ diyoruz. Ruhunu satmışsın sen başka bir kula. Hem de gereksiz ve yüzeysel bir mutluluk karşılığında. Sen de onun ruhunu almışsın aynı şekilde. İkinizinde tek yapmak istediği şey ruhu köleleştirmek. Ruhun isteklerini karşılamayıp, nefsini köreltmek… Ruhu, bir hayvan terbiyecesinin yaptığı yapıtığı gibi tımar etmek.

Böyle mutlu olunur mu? Eğer aşık olsan da olmasan da mutsuz olacaksan, mutsuzluğun mazoşist zevkini aptal, yalancı bir mutluluğa tercih etmek daha mi iyi?

Asıl konu ise şu: Eğer insan mücadele edemeden duramıyorsa, illa ki birilerinin ruhunu satın almak istiyorsa, buna engel olacak kimse yok. Ama bunun hayatın temeli olarak görmek ne kadar saçma. Birinin ruhuna sahip çıkarsın, üzerinde egemenliğini ilan edersin, sonra sıkılırsın, gidersin. Aslolan, insanın kendinden çıkıp dağların üzerinden tüm evrene bakıp kendisinin ne kadar küçük, evrenin ise ne kadar yüce olduğunu görebilmesidir.

İçinin karmaşasını anlatan aklar süslerdi.

Bir akşam yattı ve sabah saçları aktı…

Mutsuzdu,yorgundu…

Ve malesef artık umutsuzdu.

Aşık olmak istemişti,

Bir yudum başarı istemişti…

Rüzgar gibi esen yıllar,

Ne Eylülü bıraktı,

Ne de başarıyı tattırdı gece saçlıya…

Derken bir peri kızı;

“Aşık olmak ister misin?” diye sordu…

Gece saçlı,derin gözlü sadece sustu…

Boncuk gibi bir burnu,

Derin derin gözleri,

Bebek gibi bir yüzü vardı ve mutsuzdu Gece saçlı…

Kayboldu denizde Gece saçlı.

Nerden bilirdi denizin geceleri saçları kadar karanlık olduğunu,

Ve nerden bilirdi gözlerinden derin olduğunu…

Hüzünle beslenirim bilmezsin.

Seninlede sensizim,sensizde aynı,

Kırmızı benim adım, sadece kırmızı…

Sen bilmezsin çalarım kapını her gece,

24 saatin 48 saati sen varsın hücrelerimde.

Kaderim benim mutsuzluk,adım KIRMIZI!

Eylüllere eser bırakırım siyahlarımı…

Heryıl Eylülleri beklerim ben,

Nerden bilsin beklendiğini,

Ne Eylüller gelir ne de en koyu Kırmızılar…

Sadece gözümden süzülür kalbime tuzun yaşımla…

Yine bilmezsin…

Ben ağlarım,sen duymazsın

YAPMA!

Sessizlikten,sessizce,fısıldadı sadece.

Çünkü ben hep aradım gözlerini.

Acaba diyorum hatırlıyor musun?

Yağmurun şahitliğini,

Bizim için nice anlamlar yüklendiğini!

Hani sen elimi tutmak isterken yağmıştı,

Hani ben “ayrılalım” derken ağlamıştı.

Hani üç yıl sonra bizi camlarda buluşturmuştu.

Yağmur elinden geleni yaptı da…

Sen ve ben; biz iki yabancı…

Sevdadan mı korktuk dersin?

Yoksa saplantıları sevda mı sandık?

Bu yüzden mi bir ömür boyu ayrı kalmaya mahkum olduk

Adımın hakkını vermek istercesine…

Merak ediyorum ,acaba diyorum?

Biz nerede hata yaptık?

Sen sandığım güzel ama sahte dünyalar etrafımda.

Kaybolurken engin derinliklerinde aşkın;

Sen sandığım aşk,

Var sandığım sevdan yoktu yanımda.

Tertemiz peri masallarına özendim

Oysa sen iyi kalpli prens değilmişsin.

Sen öğrettin sevmeyi ve her güzelliğe rağmen sevilmemeyi.

Hep cenneti keşfettiğim uçurumdan seslendim sana,

Oysa sen ben hariç herkeze gül bahçeleri sundun,

Cennetimi bulduğum uçurumda…

Dalga geçercesine bakışıma

Yüzüne bakıp nefretle gülüşüme

Aldırma ne olur sevgilim

Arkadaşlarım bana seni sorunca

“Banane ondan” diye cevap verişime

Onu istemiyorum deyişime

Aldırma sevgilim,alırma liselim.

Bu şiiri sana yazıyorum

Okuduktan sonra severek dönmeni bekliyorum,

Hiç kimseye aldırma liselim

Ne olur gel bana biricik sevgilim…:)

—    Sizler sivrisineklersiniz. Ananız babanız belli değil. Zaten bir önemi de yok. Çünkü sizin duygularınız yok. Sizler az gelişmiş hayvanlarsınız. Böcekler sınıfına giriyorsunuz ve hayatınızı devam ettirmek için kan emmek zorundasınız. Özellikle insanların kanını… Yalnız aranızda bazı şerefsizler çıkabilir. Ondan ona AIDS, sıtma ve bilumum hastalık taşıyabilir.  Ama kısa zamanda cezasını bulur. Bu arada kertenkele, kurbağa, yılan gibi sürüngen hayvanlardan kaçın. Çünkü doğanın kanunu olaraktan onlar da sizi avlayacaklardır. Şimdi dağılabilirsiniz. Yolunuz açık ola aslanlarım! Şey pardon sivrisineklerim.   

O yaratığın son anda neden bu kadar iğrenç bir espri yaptığını anlayamadan oradan uçarak hızla ayrıldım.    Zamanla bu piyasaya alıştım. Bu piyasada kimse kimsenin dostu değildi. Zaten bir gördüğünüzü bir daha tanımıyordunuz. Çünkü hepimiz aynıydık.   Zamanla öğrendim ki en iyi kan çocuklarda. Taze taze… En güzeli B RH pozitif. Artık bu işte usta olmuştum. Hatta bir ara vampirlik unvanı sivrisineklere verilmelidir diye protesto bile edecektim ama nihayetinde ben bir sivrisinektim. Kimse beni dinlemezdi.    Ayrıca durup dururken anarşistlik yapmak olmazdı. Maazallah darbe marbe olur!Ve günler böyle geçip gidiyordu. Herkes sivrisineklerin ışığı sevdiğini zannettiği anda karar değiştirdik. Bu da yeni bir gelişmeydi ama bunda tek başıma değildim. Bu yüzden anarşist olmazdım. Galiba… Ve planımızı uygulamaya başladık. Geceleri yatmadan önce, balkonun kapısını ve ışığını açıp odaların ışığını kapatan insanların evine hücum ediyorduk. Artık karanlığa alışmıştık. Gündüzleri de evde saklanıyorduk. Bizi göremeyecekleri yerlerde… Bazen de onlarla dalga geçerdik. Tam uykuya daldıkları sırada gelip kulaklarına vızıldardık. Karanlıkta bizi göremedikleri için ellerini falan sallarlardı. Onların bu bilinçsiz hareketleri bizi çok güldürürdü.    Tabi her zaman böyle gülmüyorduk. Bu uğurda birçok sivrisinek arkadaşımız canlarını feda ediyordu. Bir gece, dişi bir sivrisinekle tam muhabbeti kurmuştum ki bir insanoğlu çıkageldi. Elindeki havluyla bize vurmaya çalıştı. Ben kıl payı kurtulmuştum ama girl-friend im beyaz tavanda kırmızı bir leke olarak görünüyordu artık. Bunun gibi daha birçok olayla karşılaştım.   

Zamanla daha çok büyüdüm. Ama artık yaşlanmıştım. Karnımı doyurmak için bile birini ısırmaya gitmek zor gelmeye başlamıştı. Böyle bir durumda ben de hayvanların kanını emmek istedim. Ve bir köye yerleştim.    Bir gece bir ineğin kanını emip damdan dışarı çıkarken biraz ileride bir bataklık gördüm. Ve oralarda da çırpınan bir dişi sivrisinek… Onu kurtarmak için olanca gücümle uçtum. Ve onu kenara ittim. Ama kendim kaçamadım. Ve bir kurbağanın biri beni uzun diliyle yalayıp midesine indirdi. İşte hayatım sona ermişti. Ama mutluydum. Çünkü bir kahraman olarak gitmiştim. Ve o sivrisinek beni hayatının sonuna kadar cesur, mert bir sinek olarak hatırlayacaktı. Bundan daha güzel ne olabilirdi ki?

    Korktum kendimden. Ne kadar korkak, ne kadar kaçak olduğumu fark ettim. Önümde ağır çekimle bana yaklaşan kurşunu görüp son anda fikrimi değiştirip arkadaşımı korumaktan vazgeçip nasıl da izin verdim o kuşunun onun karnına saplanmasına… Üstelik insanlar kaçtığımı fark etmesin diye hafifçe çekildim kenara, kurşun ona denk gelecek kadar.   Öldürdüğüm arkadaşımın kafasını kesmesin diye o manyak katil, kollarımın arasına aldım cesedini. Daha soğumamıştı bile… Bir ölüyü bir yağmacıdan kurtarmanın verdiği övünç ve cesaretle gülümsedim hafifçe. Katil yağmacıdan daha mı onurludur? 

     Uyandım. Saatime baktım, henüz üç saat olmuştu uyuyalı. Tekrar uyumaya çalıştım. Kalktım bir sigara yaktım ve bu yazıyı yazdım

     Korktum bugüne kadar Tanrı’dan, Tanrı’nın cezalarından. Hala korkuyorum… Korktuğum için en çok ona ağlıyorum, en çok ona haykırıyorum. Beni duyuyor biliyorum. Ama dokunmuyor bana büyümem için. Ben de inat ediyorum, ben küçük şımarık bir kız çocuğuyum. 
     Tanrı bana kucak açsa bazen diyorum, yatsam göğsüne, uyusam umarsızca. O beni izlese… Babam olmasa, annem olmasa, kardeşim olmasa, sevgilim olmasa, arkadaşım olmasa, hepsine bedel diyorum.

     Tanrı diyorum, acaba beni seviyor mudur içten içe… Yaptığım bunca şımarıklığa kaşlarını çatsa da, bıyık altından kıs kıs gülüyor mudur? Hulusi Kentmen’den daha babacan olabiliyor mudur? Hulusi Kentmen’i de göğsüne yatırıp uyutmuş mudur? 
     Tanrı diyorum, acaba buralarda mıdır?

Sende kayboldum,saldın beni dertten derde…

Bi eylül dedim ömrümü yok saydım,

Ne kırmızı kaldı ne rüzgar,

Herşey darmadağan.

Artık ağlamıyorum kayıplara,

Çünkü kalan yok,

Çünkü herşey kayıp…

Sen diye bir ben,ben diye bir sen

Yok artık…

Ya hep vardı,

Ya hiç olmadı…

Gözlerin de yoktu.

Sen de yoktun…

Hep kaybolduk biz,

Nerdeyiz, nasıl,niye,nereye?

Herşey boş…

Sen sen oldun,

Ben sende kayboldum.

Seni aradım ,bulamadım,yok oldum.

Yok ettim ;onu,kendimi ve bizi…

Ama sen SEN oldun!

Hala sensin.

Beni unuttun ,orda ,burda ,şurda,

Bi yerlerde ya da heryerlerde

Seni bekleyen bi ben var.

Dön al beni bırakma…

Artık çok geç…

Dönsen de boş,kalsan da boş alsan da boş…

Ben diye bir sen

Sen diye bir ben yok!

Ağlamıyorum artık kayıplara…

Uğruna ağlanacak bi umut yok!

Çünkü ben yok…

Ne Eylül,ne Kırmızı,ne rüzgar

Kurumuş gözpınarlarım kaldı senden bana yadigar…

Yel oldum estim,

Al al olmuş yanaklarına değdim,soğuk soğuk.

Ellerin morarmış,burnun buz kesmiş…

Hava soğuk!

BİLİYORUM…

Ama ben kendimi avutuyorum…

Diyorum ki;

Birden aklına geldim,ürperdin…

Benim bu hallerine sebep,soğuk hava masum aslında!

Hayalde olsa sevindim.

Saçma ama bekliyorum!

Sensizliğinde seni yaşıyorum,

Manen seni hiç aldatmıyorum.

Kalbim senin,yüreğim sende…

Bugün benim doğumgünüm!

Unutmak istiyorum…

Zaman sensiz akmasın…

Adına yazdığım şiirler gelsin kulağına…

Bu gece yeni yaşımdan seni diliyorum.

Nerdesin?

Hiç ummazken savaşa gitmeli,

Her defasında hiç dönmeyecekmiş gibi ,

Büyük bi şevkatle uğurlamalı sevdiği,

Ve kalbindeki derin aşkla.

Her defasında tan ağırıken gelmeli,

Sevdiği……

Ve sevdiği karşılamalı eri,

Hep kaybedecek gibi

Büyük bi coşkuyla ve aşkla.

Gönderenin uğruna endişelenebileceği bir sevdiği olmalı…

Ve gidenin ardından endişe edebilecek en özel biri.

Böyle olmalı aşk ,

Dolu dolu yaşanmalı,

Hiç gitmeyecek gibi,

Hep gidip dönmeyecek gibi.

Endişeli, coşkulu ,heyecanlı,aşk gibi…

Sevmeli,kaybetmeli,bulmalı,bırakmalı,

Ve er her defasında dönmeli tan ağırırken…

Aşk bazen teğet geçti, bazen sokağıma bile uğramadı…ÇİRKİNDİ!!!

Damla damla aktım gözlerinden;

Sel oldum…

Dar geldi küçücük,çocuk yüreğin,

Sığamadım kalbine,

Mehtabına sığındım…..

Ne komik seninle aramdaki tek bağ ……. abla:)Aaaaaaa! Unutmadan bi de hava durumları var tabi.Hava durumunu dinliyorum hergün, oralarda üşümiyesin diye.Bulutlardan selam yolluyorum o yerlere gelsinler gecelere…Yağmur düşse senin şehrine ,ben Bursa’ya kızıyorum “Niye bıraktın bulutları Amasya’ya ” diye…Islanırsa o yerler ,üşürse,hastalanırsa ve ağırırsa yüreği…Ne yapsın geceler, nasıl ısıtsın , nasıl merhem olsun yüreğine…Heryer çağırmazsa hergeceyi?

Üşüme oralarda kendine iyi bak.Ben bişey yapamıyorum bizim için dua edip düşünmekten başka seni.Sen koru kendini bebek yüzlü melek çocuk…Belki bi gün bi yerde yine yollarımız kesişirse,Gece düşer gönlüne…Gece gelir seninle heryere sen sadece iste …. MELEK YÜZLÜ BEBEK ÇOCUK,BEBEK YÜZLÜ MELEK ÇOCUK…

Doğsan geceye mehtap olsan,
Aydınlansa o yerler,
Işıl ışıl zülfüne dökülsem tel tel olup,
Mehtabına sığınsam o yerlerin…
Ama o yerlerde doğmak varken;
Gece tutunabilir mi aydınlığa?
Tutunsa ,gelse…
Gelsen…En derinlere.
Her olandan ya da olmayandan bir parça,
Yüklense gemimize…Rıhtımdan koparken beraber,
Yeniden yaratsak dünyamızı,
Nuh gibi…
Sen de…?
Gece ve Nuh’un oğlu o yerde. BİRLİKTE…

Gecelere düşman oldum;
Yalnızlığı bana anlattığı için
Seni senden sakındım
Seni benden sen alır diye…

Geceleri dalıyorum uzaklara
İçimde bir sızı,hafifçe
Soruyorum usulca kendi kendime
Bu meleğin kalbi taştan mı diye

Gece yalnızlığı dokunur sevene
Hele sevip de sevilmezse…